Luwr jest zdecydowanie największym muzeum w Paryżu, a także najczęściej odwiedzanym muzeum we Francji. Niezależnie od tego, czy są to kolekcje stałe, czy wystawy czasowe, Luwr jest domem dla tysiąca dzieł sztuki, w tym wspaniałych przykładów malarstwa, rzeźby, starożytności egipskiej i sztuki islamskiej. Każde arcydzieło, od Skrzydlatego Zwycięstwa z Samotraki po Wenus z Milo, jest warte obejrzenia. Istnieje niewiele muzeów na świecie z tak imponującą kolekcją. Luwr znajduje się w 1. dzielnicy Paryża, obok Ogrodów Tuileries i Pałacu Tuileries. To najpopularniejszy obiekt kulturalny we Francji, odwiedzany częściej niż Wieża Eiffla i Notre Dame. Superprof poleca te dzieła sztuki, jeśli znajdziesz się w Luwrze. Dostępni najlepsi nauczyciele z: Malarstwo5 (15 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (9 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (5 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (3 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (8 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (8 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (3 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (6 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (15 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (9 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (5 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (3 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (8 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (8 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (3 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (6 oceny) 1-sza lekcja za darmo!ZaczynajmyMona Lisa - Leonardo da Vinci Nie ma innego muzeum na świecie, które ma eksponat tak sławny jak Mona Lisa włoskiego artysty Leonarda da Vinci. Zagadkowy uśmiech La Joconde kryje więcej niż kilka tajemnic, z których jedną jest wątły związek z Ameryką. Umieszczając włoskie słowo „Mona” pod mikroskopem, stwierdzamy, że jest to uprzejmy sposób zwracania się do kobiet; coś w rodzaju „Ma'am” lub „My Lady” po angielsku. Pochodzi od włoskiego terminu „ma donna”. Będziesz miał trudności, aby zbliżyć się do Mona Lisy w Luwrze, ale warto. | źródło: Visualhunt - Jacques Bopp Włoscy znawcy sztuki nazywają to dzieło Monna Lisa; ta pisownia zdrobnienia jest znacznie dokładniejsza niż wersja z opuszczonym „N”, tak powszechnym w naszym języku. Nie bez powodu Włosi preferują taką pisownię: „Mona”, w niektórych włoskich dialektach, jest uważana za wulgarną obelgę. Jego tłumaczenie to „małpa”. Małpa Lisa? Może osoby mówiące po angielsku na całym świecie powinny dodać to dodatkowe „N”... Temat obrazu i jego artysta są pochodzenia włoskiego, a dzieło zostało namalowane na długo zanim ktokolwiek w Europie dowiedział się o Ameryce, skąd więc amerykańskie koneksje Monny Lisy? W bibliotece Uniwersytetu w Heidelbergu leży wydrukowany tom napisany przez rzymskiego filozofa Cycerona. Na marginesie tej księgi, obok wpisu szczegółowo opisującego umiejętności artystyczne starożytnego greckiego malarza Apellesa z Kos, znajduje się odręczna notatka, że umiejętności malarskie da Vinci są co najmniej tak wielkie, jak umiejętności greckiego artysty. Dalej stwierdza się, że Leonardo malował Lisa del Giocondo w tym czasie. To właśnie ten fragment tekstu, odkryty w 2005 roku, dał nam niezbity dowód, że ten obraz jest rzeczywiście dziełem Leonarda da Vinci. Autorem tej notatki na marginesie był: Agostino Vespucci, którego kuzyn, Amerigo, był pierwszym Europejczykiem, który postawił stopę w obu Amerykach, nazwanych jego imieniem. Ach, sekrety tego uśmiechu Monna Lisy! Ten klejnot sztuki renesansowej jest obowiązkową pozycją, jeśli znajdziesz się w Luwrze. Obraz został nabyty przez Franciszka I z Francji po śmierci artysty, gdyż król był jego patronem. To dzieło było źródłem inspiracji dla tych, którzy przybyli po da Vinci. Zastosowana technika, uśmiech, wygląd, tło od wieków intrygowały widzów. Wyszukaj zajęcia plastyczne w okolicy, wpisując np. „kurs malarstwa Kraków” w wyszukiwarkę Superprof. Koronacja Napoleona – Jacques-Louis David Autorem Koronacji Napoleona jest Jacques-Louis David, francuski malarz neoklasyczny. Dzieło powstało w latach 1805-1807. Obraz ukazuje Napoleona I, cesarza Francji, koronowanego w Notre-Dame de Paris. Możesz zobaczyć, jak Napoleon koronuje Cesarzowa Józefina, sam dopiero co koronowany przez papieża Piusa VII. Ten obraz jest ogromny, bez wątpienia podkreślając ogrom wydarzenia, które przedstawia. Mierzące ponad sześć metrów na prawie 10 metrów płótno ma dużo miejsca na przedstawienie majestatu wydarzenia w pełnej okazałości. Innym ważnym aspektem tej pracy jest to, ile czasu zajęło jej stworzenie. Napoleon zamówił go we wrześniu 1804 r., ale pan David zaczął wstępne szkice dopiero ponad rok później. On i jego uczeń,Georges Rouget, pracowali nad nim przez ponad dwa lata, zanim pokazali go na Salonie Wiosennym w Paryżu. Po raz kolejny pojawił się na Salonie w 1810 roku, tym razem w kategorii dziesięcioletnia nagroda. A potem pan David trzymał go przez kolejne dziewięć lat, zanim ostatecznie przekazał go do Francuskiemu Muzeum Królewskiemu. Nawet wtedy nie był wystawiany. Przechowywany przez 27 lat, w końcu został zainstalowany w „Chambre Sacrée” muzeum Pałacu Wersalskiego. W 1889 r. Koronacja Napoleona ostatecznie zajęła swoje miejsce w Luwrze. Można się zastanawiać, dlaczego Napoleon Bonaparte, próżny człowiek, o którym powszechnie nie mówi się, że jest tolerancyjny i hojny, pozwoliłby na takie opóźnienie w otrzymaniu zleconego mu dzieła i dlaczego Jean-Louis David zachował ogromne płótno, zamiast oddać je jakiemukolwiek urzędnikowi. Po pierwsze, francuski cesarz był raczej raptusem; wpadał w wiele politycznych kłopotów i często był celem zamachowców. Kochał też dobrą walkę; jego kampanie wojskowe były częste i legendarne. Może po prostu nie miał czasu zapytać o swój obraz koronacyjny. Napoleon zmarł w maju 1821 roku. Na emigracji mieszkał od grudnia 1815 r. na wyspie św. Heleny. W tym czasie nie pozwolono mu na żadne prezenty, które nosiłyby jakiekolwiek pozory jego statusu jako cesarza. Podobnie, nic co obrazowałoby jego dojście do władzy. Wielka szkoda! Obraz jest niezwykły w swojej symbolice i szczegółowości; prawdziwy neoklasyczny skarb. To nie jedyny raz, kiedy francuski cesarz pojawia się w utworze w Luwrze; znajduje się tam również portret Napoleona III namalowany przez Winterhaltera z 1853 roku. Ta nieszczęsna tratwa wizualizuje całą agonię i tragedię wraku statku. | źródło: Visualhunt - archer10 (Dennis) Tratwa Meduzy - Theodore Géricault Tratwa Meduzy Géricaulta, podobnie jak wiele innych dzieł w Luwrze, przedstawia imponującą scenę. Obraz przedstawia wrak fregaty Meduse, francuskiego statku kolonialnego, który zatonął w 1816 roku w pobliżu Mauretanii. Ze 147 na pokładzie przeżyło tylko 10 osób. Ten utwór przedstawia beznadziejność głodu, odwodnienia, szaleństwa i kanibalizmu. Nic dziwnego, że Theodore Géricault wybrał takie przejmujący temat; obejmuje wszystko, co go zafascynowało, z wyjątkiem koni. Pan Géricault był zakochany w koniach i podczas uprawiania tego sportu doznał tak poważnych obrażeń, że przyczyniły się one do jego przedwczesnej śmierci. Cierpiał również na przewlekłą gruźlicę; te dwie przypadłości spowodowały jego stopniowe osłabienie. Ale z pędzlem w ręku, jakim był talentem! Potrafił malować konie tak realistycznie, że można by się spodziewać, że będą parskać lub rżeć. Jego pejzaże i portrety, namalowane w stylu neoklasycznym są tak realistyczne, że można z tą osobą porozmawiać lub odwiedzić na płótnie. To, co zafascynowało naszego młodego malarza, to studium ludzkości. Kopiując da Vinci w swojej chorobliwej fascynacji ludzkim ciałem Géricault odwiedzał kostnice, aby obserwować sztywność rigor mortis i uchwycić dokładny odcień martwego ludzkiego ciała. Przynosił odcięte kończyny do domu, aby obserwować ich rozkład, a raz trzymał na dachu swojej pracowni odciętą głowę, którą wielokrotnie malował. Konsensus był taki, że należy go za wszelką cenę unikać. Ten osąd i wynikające z niego traktowanie go przez społeczeństwo doprowadziło do pogorszenia jego zdrowia psychicznego. Co dziwne, okazało się to korzystne dla tego młodego artysty, który pod koniec życia namalował cykl Les Monomanes, znany również jako Portrety Szaleńców. Mimo, że Portrety Szaleńców są równie znane, jego największym i najbardziej ambitnym dziełem pozostaje Tratwa Meduzy. Ten obraz pomógł zainspirować innych artystów, takich jak: William Turner, Eugène Delacroix, Gustave Courbet, Édouard Manet. Dzieło zostało zakupione przez Luwr w 1824 roku, niedługo po śmierci artysty. Znajdź świetny kurs malarstwa na naszej platformie korepetycji online. Wolność wiodąca lud na barykady- Eugène Delacroix Powstały w 1830 roku obraz uwiecznia francuską wojnę domową i rewolucję (rewolucja lipcowa) z uzbrojonymi obywatelami maszerującymi za kobietą, alegoria wolności. Ciała na ziemi pokazują przemoc w konflikcie i wagę powstania. Kiedy Eugène Delacroix wziął do ręki pędzel, aby namalować to działo, był już uznanym artystą; lider szkoły sztuki francuskiego romantyzmu – ostry kontrast z doskonałością i sztywnością neoklasycyzmu. Właśnie wychodził na swoje, kiedy Wiek Oświecenia ewoluował w kierunku nowych pomysłów i stylów malarskich. Pan Delacroix chętnie wdał się w praktykę swobodnego malowania płótna; wystrzegał się marki sztuki akademickiej, którą akceptowała większość jemu współczesnych. Był przyjacielem Théodore Géricaulta ale zamiast szukać inspiracji w makabrze, Delacroix polował na egzotykę. Jego dorobek obejmuje kilka nagich kompozycji, a także sceny mityczne, a nawet fikcyjne postacie, takie jak Desdemona i Hamlet. W jego portfolio pysznią się także tygrysy i jaguary, Arabska Fantazja i Kobiety Algierskie. Pomimo jego rozległych podróży – do obu Ameryk, by namalować lud Natchezów, do Maroka, by namalować kilka scen i do Grecji, by dokładnie przedstawić ruiny, jego serce zawsze należało do Francji. Malując Wolność pisał do brata: „A jeśli nie walczyłem o swój kraj, to przynajmniej dla niego namaluję”. Idea Wolności jest ważną częścią XIX-wiecznej historii i osiągnięcie jej poprzez walkę zbrojną często wydawało się najskuteczniejszym sposobem. Nic dziwnego, że jest to popularny obraz we Francji. | źródło: Visualhunt - archer10 (Dennis) Mamy tylko jedną wolność: wolność walki o wolność. - Henri Jeanson Dopiero w 1874 roku dzieło zostało przeniesione do Luwru, gdzie stało się jednym z najczęściej odwiedzanych obrazów. Często jest uważane za symbol rewolucji francuskiej i francuskiej demokracji. Znajdź zajęcia z malowania w okolicy na Superprof, aby rozpocząć malowanie. Wpisz np. „kurs malarstwa Katowice” w przeglądarkę platformy. Dostępni najlepsi nauczyciele z: Malarstwo5 (15 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (9 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (5 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (3 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (8 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (8 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (3 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (6 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (15 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (9 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (5 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (3 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (8 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (8 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (3 oceny) 1-sza lekcja za darmo!5 (6 oceny) 1-sza lekcja za darmo!ZaczynajmyGody w Kanie Galilejskiej - Paolo Veronese Gody w Kanie Galilejskiej to obraz autorstwa malarza weneckiego Paolo Veronese z 1563 przedstawiający biblijną historię z Nowego Testamentu, w której Jezus zamienia wodę w wino. Dzieło zawiera postacie biblijne i współczesnych wenecjan z XVI wieku. Mnisi z zakonu św. Benedykta zamówili ogromny obraz, który zakryje tylną ścianę ich nowo wybudowanego refektarza w Bazylice San Giorgio Maggiore. Za swoje wysiłki pan Veronese otrzyma 324 dukaty i został nakarmiony w klasztorze. Ta umowa zlecenie dalej przewidywała, że otrzyma zapłatę za wydatki osobiste i domowe oraz otrzyma beczkę wina. Z pomocą brata pan Veronese dostarczył obraz zgodnie z opisem i przez 235 lat obraz zdobił ścianę, dla której był przeznaczony. Francuska Armia Rewolucyjna zajęła obraz jako grabież wojenna, pocięła ją na łatwe do opanowania kawałki i zwinęła jak dywan na długą podróż do Paryża. Po zakończeniu wojen napoleońskich około 17 lat później, papież Pius wyznaczył rzeźbiarza Antonio Canovę do negocjacji repatriacji obrazu. Vivant Denon, kustosz francuskiego muzeum, przekonywał, że płótno jest zbyt delikatne, aby podjąć tak długą podróż; włoski negocjator porzucił następnie wszelką myśl o odbiorze obrazu. Denon nie powiedział prawdy. W ciągu ponad 450 lat ten obraz był zwinięty, zapakowany i przesłany po całej Francji, aby był bezpieczny podczas różnych wojen. Najwyraźniej nie był aż tak delikatny. Luwr w końcu spłacił swój dług wobec Włoch w 2007 r., przyczyniając się do zdigitalizowanej wymiany tego dzieła, które teraz wisi na swoim pierwotnym miejscu. Gody w Kanie Galilejskiej uchodzą za jedno z najważniejszych dzieł artysty. Nie jest to jednak jedyny obraz, który upamiętnia tę historię. Namalowali go również Giotto, Gérard David i Giuseppe Maria Crespi. Dzieło można teraz znaleźć w Luwrze, naprzeciwko Mona Lisy. Odkryj różne zajęcia z malowania w okolicy tutaj na Superprof, wpisując np. „kurs malarstwa Warszawa” w wyszukiwarkę platformy. Portret Franciszka I – Jean Clouet Portet króla Francji Franciszka I namalowany został w 1530 roku przez Jeana Cloueta. Ten król był jednym z największych mecenasów sztuki w epoce wczesnonowożytnej; odegrał ważną rolę w historii Luwru, nabywając takie dzieła, jak Mona Lisa. Franciszek I finansował artystów, aby potwierdzali jego włądzę i okazywali uznanie dla sztuki; Jean Clouet był tylko jednym z przedstawicieli grona malarzy na dworze króla, choć nikt nie był tak ciekawy jak on. Trochę tajemnicy otacza tego artystę, a konkretnie jego pochodzenie. Akta sądowe z drugiego roku panowania tego króla podają, że pan Clouet rzeczywiście był zatrudniony jako nadworny artysta. Jednak późniejsze zapisy dotyczące aktu ziemskiego przekazanego jego synowi ujawniają fakt, że Pan Clouet nie był Francuzem, ani nigdy nie został naturalizowany. Oczywiście dość często zdarzało się, że malarze z innych krajów zostali malarzami dworskimi. Kontrowersje wynikają ze sposobu przejęcia ziemi. Chociaż duży zasób pracy został przypisana Jeanowi Clouetowi, istniała wątpliwość, czy jakikolwiek jej fragment należy do niego, ponieważ żaden ze szkiców ani obrazów nie był podpisany. Jednak odkrycie Portretu Guillaume'a Budé, wraz z tekstem napisanym przez samego Budé, który stwierdza, że Clouet namalował jego portret, pomógł zidentyfikować styl artysty, umożliwiając uwierzytelnienie jego prac. Środowisko artystyczne może teraz z autorytetem powiedzieć, że Jean „Janet” Clouet był genialnym i płodnym miniaturzystą, który wybitnie malował portrety. Nawiasem mówiąc, w Luwrze są także inni francuscy monarchowie, w tym Ludwik XIII, Ludwik XIV i Ludwik XVIII. Znajdź najlepsze lekcje malowania farbą akrylową w Polsce dzięki Superprof. Wpisz np. „kurs malarstwa Wrocław” w wyszukiwarkę platformy. Twórczość Ingresa to połączenie anatomicznego realizmu i kobiecego piękna. | źródło: Visualhunt - archer10 (Dennis) Wielka odaliska - Jean Auguste Dominique Ingres Jean Auguste Dominique Ingres jest prawdopodobnie jednym z najsłynniejszych francuskich malarzy XIX wieku. Jego dzieło Wielka odaliska z 1814 roku jest przykładem jakości jego pracy. Obraz powstał na zamówienie Caroline Murat, siostry Napoleona I i królowej małżonki Neapolu. Jednak wraz z upadkiem Cesarstwa królowa nigdy nie zapłaciła prowizji. W swojej długiej karierze Ingres napotkał wiele uznania i wiele pułapek. Poza tym, że nie otrzymał zapłaty, Wielka odaliska mogła być pracą, która sprawiła, że został obrzucony pogardą i szyderstwem. Najbardziej niepokojącym aspektem tego dzieła są proporcje konkubiny. Jej lewe ramię jest znacznie krótsze niż prawe, plecy są nieprawdopodobnie długie, a miednica skręcona w sposób, który byłby niemożliwy do powtórzenia nawet przez akrobatę. A to oświetlenie... Zniekształcona postać jest jednolicie stonowana od podeszew stóp po pozbawioną wyrazu twarz. Jeden z krytyków, przeglądając go na paryskim Salonie w 1819 r., powiedział: „Nie ma ani kości, ani mięśni, ani krwi ani życia”. Pomimo ostrej krytyki Wielka odaliska została okrzyknięta pierwszym krokiem pana Ingresa w kierunku… egzotycznego romantyzmu. Jak na ironię, artysta uważał się za obrońcę akademickiej ortodoksji w sztuce, przeciwstawiając się rodzącemu się romantycznemu stylowi malarstwa. Jego dzieło okrzyknięte romantycznym musiało być dla niego okrutnym ciosem. Bez żywego modelu tak nieprawdopodobnie nieproporcjonalnego, opierał się na pracach Giorgione i Tycjana dla leżącej pozy, podczas gdy wzrok znad ramienia pochodzi z pracy jego mentora, Jacquesa-Louisa Davida zatytułowanej Portret pani Récamier. Artysta stworzył kilka innych znanych dzieł: Bonaparte jako pierwszy konsul (1803-1804) Napoleon I na tronie cesarskim (1806) Jowisz i Tetyda (1811) Roger uwalniający Angelikę (1819) Śluby Ludwika XIII (1824) Louis-François Bertin (1832) Matka Boska z hostią (1841) Pani Moitessier (1856) Łaźnia turecka (1859-1863) Ingres zastosował neoklasyczny styl, dzięki któremu jego dzieła stały się prawdziwymi dziełami sztuki i są teraz starannie pielęgnowane w Luwrze. Muzeum MET w Nowym Jorku ma równie świetne eksponaty! Oszust z asem karo - Georges de La Tour Oszust z asem karo to obraz francuskiego malarza Georgesa de la Tour, namalowany w latach 1636-1638. Jako jedno z najsłynniejszych dzieł tego francuskiego artysty, to obowiązkowa atrakcja Luwru. Obraz przedstawia 3 osoby grające w karty i służącego. Widać, że jeden z nich zamierza oszukiwać, bo za plecami chowa asa karo. Jednakże, służący mógł z łatwością wyjawić ich sekret. De La Tour zainspirował się tematami Caravaggia, w tym oszustwem i ludźmi widzianymi pod tym kątem. Gdyby jakiekolwiek słowo lub wyrażenie mogło zdefiniować pana de la Toura, byłaby to „sprzeczność”. Artysta malował głównie sceny religijne ,ale ta praca, znana jako Oszust po francusku, przedstawia temat zdecydowanie świecki. Jego wczesne prace są namalowane w stylu Caravaggia, ale nie nauczył się tych technik we Włoszech i chociaż podobno był dość płodny, niewiele z jego prac przetrwało. Te jego płótna, które przetrwały, często błędnie przypisywano: holenderskiemu malarzowi o nazwisku Johannes Vermeer, w większości zapomniannemu artyście, dopóki jego prace nie zostały ponownie odkryte w XIX wieku. Z tego powodu praca de la Toura przez wieki był w większości nierozpoznany, musiał być artystą więcej niż odpowiednim. Nosił tytuł 'Malarz króla i często otrzymywał zlecenia malowania od ziemiaństwa. Jednak jego większość jego pracy pochodziła od lokalnych zamożnych mecenasów. Być może jego brak sławy wynika z epidemii, która zabiła jego i całą jego rodzinę. Nie mając nikogo, kto mógłby promować jego pracę, popadł w zapomnienie tak samo mroczne jak jego późniejszy światłocień. Jeśli znajdziesz się w Madrycie, sprawdź wspaniałą sztukę w Prado. Historia Aleksandra Wielkiego (kilka dzieł) - Charles Le Brun Historia Aleksandra Wielkiego to seria prac Charlesa Le Bruna przedstawiająca epos Aleksandra Wielkiego, w tym jego wojnę z Dariuszem i Persami. To monumentalne dzieło składa się z kilku odrębnych części: Bitwa nad rzeką Granicus (1665) Wjazd Aleksandra do Babilonu (1665) Bitwa pod Arbelą (1669) Aleksander i Poros (1665-1673) Jego seria Aleksander reprezentuje szczyt jego osiągnięć, ale nie są one jedynymi dowodami jego sławy. Jego niezwykły talent artystyczny przyniósł mu wiele wyróżnień, między innymi tytuł Pierwszego Malarza Króla. Został także kanclerzem dożywotnim w Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby, a król uczynił go szlachcicem. W 1668 został mianowany rektorem wieczystym Królewskiej Akademii Malarstwa w Paryżu. To było po tym, jak został założycielem Akademii Francuskiej w Rzymie. Nie robi się takich postępów w świecie sztuki bez umiejętności posługiwania się pędzlem. Kiedy miał zaledwie 11 lat, został „odkryty” przez kanclerza Francji, który umieścił go na stażu u Simona Voueta. Pierwsze zlecenie otrzymał od kardynała Richelieu w wieku 15 lat, przykuwając uwagę premiera malarza barokowego Nicolasa Poussina. Czy można się dziwić, że król Ludwik XIV ogłosił Charlesa le Brun największym francuskim malarzem wszech czasów? Le Brun malował nie tylko arystokrację i starożytność, malował także tematy religijne, mitologiczne, wojskowe i historyczne, a także tworzył dużą liczbę rysunków. Dowiedz się więcej o świetnych dziełach w Muzeum Orsay. Jeśli myślałeś, że widziałeś to wszystko, powinieneś sprawdzić drugą stronę tego dzieła. | źródło: Visualhunt - bongo vongo Dawid i Goliat - Daniele Ricciarelle Ten obraz na łupku autorstwa Daniele Ricciarelle, znanego również jako Daniele da Volterra, jest interesującym dziełem, ponieważ możesz cieszyć się jego obiema stronami. Artysta chciał pokazać siłę malarstwa, uwalniając je z dwóch wymiarów płótna. Jednocześnie można zobaczyć historię ze Starego Testamentu, w której hebrajski Dawid pokonuje Filistyna Goliata. Daniele prawie przegapił uznanie, na które tak obficie zasłużył swoją unikalną manierystyczną kreacją. Do czasu jego odrestaurowania uważano, że był to obraz Michała Anioła – szczery błąd, biorąc pod uwagę, że Daniele de Volterra trenował pod okiem tego wielkiego mistrza. Pierwsza wyprawa De Volterry do świata sztuki przeczy jego sukcesowi jako malarz. Jako chłopiec został wysłany na trening pod okiem dwóch sieneńskich mistrzów. Zapisy wskazują, że nie został dobrze przyjęty. Wkrótce wyjechał, prawdopodobnie do Rzymu - jego pędzle zostały zidentyfikowane na freskach Pałacu Massimo, które zostały namalowane w 1535 roku. A potem poznał włoskiego artystę Perina del Vaga. Dzięki współpracy z nim pan de Volterra zaprzyjaźnił się z kohortami Michała Anioła, co ostatecznie doprowadziło do owocnego partnerstwa, w którym Michał Anioł wykorzystał swoje wpływy, aby uzyskać prowizje dla swojego młodego przyjaciela. Bez wątpienia cieszyli się długimi rozmowami o koncepcie w sztuce, z której z pewnością powstał ten wyjątkowy kawałek. Po tej krótkiej wirtualnej wycieczce po Luwrze prawdopodobnie zechcesz zobaczyć te arcydzieła na własne oczy, a także przedmioty z Mezopotamii, słynną Carrousel du Louvre i szklaną piramidę, która służy również jako wejście do muzeum. Wstęp jest bezpłatny w pierwszą sobotę każdego miesiąca, więc warto zaplanować wtedy wycieczkę do Paryża, ponieważ możesz cieszyć się sztuką dekoracyjną przy ograniczonym budżecie. Jeśli nie możesz dotrzeć do Luwru, aby cieszyć się jego licznymi eksponatami, możesz dowiedzieć się więcej o historii sztuki od jednego z wielu utalentowanych prywatnych nauczycieli Superprof. Dostępne są trzy główne typy zajęć: korepetycje twarzą w twarz, lekcje online i zajęcia grupowe. Korepetycje indywidualne to tylko Ty i Twój nauczyciel i są prawdopodobnie najbardziej opłacalne. Kurs malarstwa online jest podobny, ale zamiast nauczyciela, który jest z tobą w pokoju, uczą cię za pomocą kamery internetowej i oprogramowania takiego jak Skype. Zajęcie grupowe są bardziej podobne do tradycyjnych zajęć plastycznych, z wyjątkiem tego, że Ty i grupa przyjaciół możecie dzielić koszty korepetytora, jednocześnie korzystając z prywatnych lekcji. Wszystko, co musisz zrobić, to znaleźć odpowiedniego korepetytora i gotowe!

Kim był Paolo Veronese? Paolo Veronese to wybitny włoski malarz okresu renesansu. Żył i tworzył w XVI wieku, a to, co pozostawił po sobie, do dziś rozbudza wyobraźnię amatorów stylowego urządzania wnętrz. Wyszukana ornamentyka, różnorodna tematyka i nieskończona wyobraźnia – to cechuje jego obrazy, zaliczane do najwybitniejszych dzieł malarstwa renesansowego, a freski jego autorstwa zdobią między innymi Pałac Dożów w Wenecji. Paolo Caliari jest autorem licznych obrazów na płótnie pt. "Uczta w domu Lewiego", "Gody w Kanie Galilejskiej", "Zaślubiny św. Katarzyny", "Chrzest Chrystusa", "Święta Rodzina ze Świętą Barbarą i małym Świętym Janem", "Święta Helena", "Wenus i Mars", "Comte de Porto ze swoim synem Adriano" oraz "Śmierć Prokris", który można podziwiać w Museum des Beaux-Arts w Sztrasburgu. Jak doszło do tego, że Veronese stał się tak wybitnym artystą, co wpłynęło na jego sukces i dlaczego jego styl jest uznany do dziś? Paolo Caliari, Paolo Cagliari czy Paolo Veronese? Paolo Veronese, a właściwie Paolo Caliari lub Paolo Cagliari urodził się w 1528 roku w Weronie, z racji miejsca swych narodzin otrzymał później przydomek "Veronese". Jego ojciec Gabriel Caliari był kamieniarzem, więc Paolo od najmłodszych lat miał styczność z rzeźbą oraz zgłębił też podstawy architektury. W latach 40 XVI wieku pobierał nauki i pracował u współczesnych włoskich artystów, zdobył ich uznanie i zaczął być rozpoznawalny. Początek lat 50 przyniósł Paolo Veronese kolejne sukcesy poza miastem rodzinnym. Namalował wtedy freski w Villii Soranzo w Treville oraz "Kuszenie w katedrze w Mantui) W 1553 roku Paolo Veronese przeniósł się na stałe do Wenecji, gdzie został zatrudniony w Pałacu Dożów, już jako znany i rozpoznawalny artysta. W latach 1553-1554 powstało tam między innymi "Porwanie Prozepiny" oraz liczne freski. W latach 50 nastąpił gwałtowny rozkwit twórczości artysty we Włoszech. W dziełach Paolo Cagliari'ego przejawiały się głównie wątki religijne ale też portrety. Podczas wizyty w Rzymie w 1560 roku Paolo Veronese zagłębił się w twórczość Michała Anioła oraz Rafaela, co miało wyraźny wpływ na jego dalszą karierę. W jego obrazach widocznie odbiły się znamiona sztuki mitologicznej i były one naszpikowane scenami rodzajowymi, również o tematyce historycznej i religijnej. W roku 1574 roku doszło do pożaru w Pałacu Dożów, a Paolo Veronese ponownie został u nich zatrudniony przy renowacji oraz dekoracji nowych wnętrz. Okres dekoracji pałacu zaowocował wieloma wybitnymi dziełami artysty owalne płótno "Triumf Wenecji" i obraz "Porwanie Europy". Czym charakteryzują się jego obrazy? Paolo Veronese był malarzem wszechstronnym, wyróżniał się tym na tle innych współczesnych malarzy weneckich, którzy byli zazwyczaj wyspecjalizowani w jednej dziedzinie. Ponadto umiał świetnie posługiwać się kolorami, znakomicie opanował malowanie połyskujących tkanin oraz był doskonałym kolorystą, co można zaobserwować w dziełach artysty. Jego prace stały się na tyle pożądane, że wiele dworów w Europie chciało, aby Veronese u nich pracował, ale Wenecja była jego ukochanym miejscem i chciał tworzyć tylko tam. W roku 1573 artysta popadł w tarapaty za sprawą swojej interpretacji "Ostatniej wieczerzy", na której oprócz Jezusa i apostołów są też inni świeccy ludzie oraz zwierzęta. Inkwizycja doprowadziła do procesu, na którym artysta tłumaczył, że "artyści są trochę jak poeci i szaleńcy" i mają prawo na swój sposób interpretować nawet wątki religijne. Niestety nie przekonało to trybunału inkwizycyjnego, który jednogłośnie stwierdził naruszenie doktryny Kościoła katolickiego i zarządził usunięcie z obrazu niepotrzebnych postaci. Zmiana koncepcji obrazu była niemożliwa ze względu na wcześniej podpisaną umowę z dominikanami, w której Paolo zobowiązał się do namalowania obrazu z osiemdziesięcioma postaciami. Taka zmiana mogłaby kosztować Veronese wiele z racji niedotrzymania ustaleń, tak więc zmieniła nazwę obrazu na "Uczta w domu Lewiego" i wyszedł ze sporu obronną ręką. Obraz można podziwiać w niezmienionej formie w Gallerie dell'Academia w Wenecji. Styl Veronese w ArtDecor24 W sklepie internetowym ArtDecor24 proponujemy niezwykle dekoracyjne figurki, szkatułki, świeczniki i inne drobiazgi wykonane z konglomeratu ceramiczno-alabastrowego i pokryte warstwą brązu w stylu Veronese. Wykonane są współcześnie, metodami gwarantującymi ich trwałość i odporność na zarysowania, jednocześnie przypominających wyglądem dawny, wiekowy styl. Świetne na wszelkie okazje dla osób ceniących sobie jakość wykonania oraz oryginalność. Ponadto różnorodność tematyczna i symboliczna figurek sprawia, że łatwo dopasować je do poszczególnych okazji. Figurka aniołka może być upominkiem z okazji chrztu, a romantyczna figurka pary młodej pasuje na prezent ślubny. Dobierzmy symbolikę figurki do zainteresowań, okazji czy cech osoby, z która dzielimy się tym prezentem. Dzięki temu prezent nie będzie uniwersalnym drobiazgiem, a dobranym indywidualnie skarbem na całe życie. Eleganckie figurki Veronese ozdobne w ofercie sklepu internetowego ArtDecor24 są zróżnicowane pod kątem cen i stylu tak, aby każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Figury z brązu prezentują różne postaci: np. rycerzy, aniołki, kobiety o pięknej, niespotykanej urodzie. W zależności od wyboru figurki mogą pasować do gabinetu albo harmonizować kobiece, subtelne wnętrze. Wysoka jakość brązu, którego użyto do wykonania figurek, gwarantuje ich trwałość i odporność na zarysowania. Nasze finezyjne figurki i figury Veronese posiadają estetyczne opakowania, które jednocześnie zapewniają bezpieczną podróż figurek do Twojego domu i są idealne na prezent. Figury świętych czy znanych władców wprowadzą do domu prawdziwy smak luksusu. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą. Złożone przez Państwa zamówienie zrealizujemy tak szybko, jak to możliwe i dostarczymy prosto do Państwa drzwi.

Cud w Kanie w sztuceGody w Kanie, warsztat Boscha, między 1555 a 1600Gody w Kanie, Carl Bloch, XIX w Kanie, warsztat Wincka, XVIII w Kanie, Cornelis de Bailleur, XVII w Kanie, Duccio di Buoninsegna, 1308-1311Gody w Kanie, Giotto, XIV w. (Cappella Scrovegni)Gody w Kanie, Giusto de’ Menabuoi, XIV w Kanie, El Greco, ok. 1600Witraż w Chartres, XIII w. Cud w Kanie Galilejskiej – według Ewangelii św. Jana Jezus Chrystus przemienił wodę w wino podczas wesela w Kanie, galilejskim miasteczku w pobliżu Nazaretu. Przemienienie wody w wino jest pierwszym z 37 opisanych w Ewangeliach cudów Jezusa w okresie jego publicznej działalności. Świadkami cudu mieli być apostołowie i Maryja, matka Jezusa. Miasteczko obecnie jest identyfikowane z Kefar Kanna[1]. Opis tego cudu nie znajduje się w Ewangeliach synoptycznych, umieszczony jest on tylko w opisie działalności Jezusa spisanym przez św. Jana Apostoła (J 2,1-11). Treść przekazu ewangelicznego[edytuj | edytuj kod] Ewangelista Jan stwierdza na początku, iż wesele miało miejsce trzeciego dnia. Egzegeci interpretują, że chodzi o trzeci dzień od decyzji udania się do Galilei lub spotkania z Natanaelem, któremu Chrystus zapowiedział, iż: „zobaczy jeszcze większe rzeczy” (J 1,50)[2]. Poprzez wzmiankę o trzecim dniu, wszystkie opisane na początku Ewangelii Janowej wydarzenia są umieszczone w ramach jednego pełnego tygodnia, prowadząc dzień po dniu do dnia siódmego (por. J 1, oraz 2,1), w którym miał miejsce cud będący objawieniem się chwały Bożej w Jezusie[3]. Cud ten jest pierwszym z siedmiu znaków, które służą Janowi Ewangeliście do stworzenia struktury swego dzieła. Jan używa greckiego słowa semeion lub też ergon w znaczeniu „czyn”, w odróżnieniu od tradycji synoptycznej, gdzie spotyka się termin dynamis, znaczący tyle co „akt mocy”. Jezus został zaproszony na gody weselne wraz ze swoją matką, towarzysząc jej. W trakcie uroczystego przyjęcia weselnego zabrakło wina. Maria zwróciła się do syna, mówiąc mu o tej palącej potrzebie gospodarzy. Po dialogu z synem, poleciła uczniom: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Egzegeci porównują tu Jezusa do Józefa egipskiego. Podobnie wyraził się faraon podczas głodu w Egipcie: Udajcie się do Józefa i czyńcie, co wam powie (Rdz 41,55). Jezus nakazał wypełnienie stągwi kamiennych wodą[4]. Następnie polecił zaczerpnąć i zanieść do spróbowania staroście weselnemu. Starosta dał świadectwo o jakości trunku. Woda zamieniła się bowiem w wino. Pod koniec perykopy Jan wyjaśnia sens znaku, było nim objawienie chwały Bożej i wzmocnienie wiary uczniów (Por. J 2,11)[5]. Z Kany Jezus udał się, według narracji Janowej, do Kafarnaum, w towarzystwie swej matki i uczniów (Por. J 2,12). Tekst według Biblii Tysiąclecia[edytuj | edytuj kod] 1Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka Jezusa. 2Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. 3A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: «Nie mają już wina». 4Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?» 5Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie». 6Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. 7Rzekł do nich Jezus: «Napełnijcie stągwie wodą!» I napełnili je aż po brzegi. 8Potem do nich powiedział: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu!» Ci więc zanieśli. 9Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego 10i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory». 11Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie. 12Następnie On, Jego Matka, bracia i uczniowie Jego udali się do Kafarnaum, gdzie pozostali kilka dni[6] Interpretacje teologiczne[edytuj | edytuj kod] Teologia katolicka[edytuj | edytuj kod] W ujęciu A. Jankowskiego OSB[edytuj | edytuj kod] W interpretacji Augustyna Jankowskiego OSB milczenie tekstu o szczegółach personalnych państwa młodych świadczy, że dla Jana ważne było samo wydarzenie jako obraz-symbol teologiczny. Na pewno Maria była bliską rodziną, skoro wydawała polecenia sługom. Uroczystości weselne u Żydów bywało, że trwały około tygodnia lub nawet dwóch (por. Tb 8,20; 10,8). Popularnie, w języku kolokwialnym nazywano wesele „piciem”. Wino, które rozwesela serce ludzkie (Ps 104,15) i jest starotestamentowym symbolem miłości oblubienicy (Pnp 7,10; 8, było więc niezbędnym elementem świętowania. Ale w opowiadaniu Jana wino otrzymało jeszcze inne duchowe znaczenie. Cud w Kanie został umieszczony przez Ewangelistę-Redaktora razem ze znakiem oczyszczenia świątyni (J 2,13-22). Obydwa znaki mają wymowę mesjańską i kultyczną, i zostały napisane według tego samego schematu objawieniowego (epifanijnego). Opowiadanie o interwencji Jezusa w świątyni ukazuje go jako Mesjasza, broniącego czystości miejsca kultu. Opis sytuacji na dziedzińcach świątyni wskazuje, że tego oczyszczenia Jezus nie mógł przeprowadzić inaczej, jak przez Swą cudowną moc. Zdarzenie to zapowiada też nowy kult, który nastanie po tajemniczym zburzeniu świątyni i jej odbudowaniu – dwóch faktach przekraczających wyobraźnię słuchaczy Jezusa. Zaś cud przemiany wody w wino zapowiada Eucharystię jako centrum nowego kultu, przygotowującą ucztę w królestwie niebieskim przy stole Pana (Łk 22,30) – zapowiadaną wcześniej przez proroctwo mesjańskie i eschatologiczne Izajasza (Iz 25,6). W obydwóch opowiadaniach występują podobne kontrasty między tym, co dawne, niedoskonałe, a nową pełnią mesjańską. W cudzie przemiany dwukrotnie wymieniona woda jest symbolem starego porządku – jako służąca do żydowskich oczyszczeń, które niebawem miały stracić całe swoje znaczenie wobec nadejścia nowego kultu w Duchu i prawdzie (J 4,23n). Wino zaś jest symbolem nowości, którą przynosi Chrystus. Znaczenie obfitości wina ukazuje Księga Przysłów 9,1-6: Mądrość zbudowała sobie dom i wyciosała siedem kolumn, nabiła zwierząt, namieszała wina i stół zastawiła. Służące wysłała, by wołały z wyżynnych miejsc miasta: Prostaczek niech do mnie tu przyjdzie. Do tego, komu brak mądrości, mówiła: Chodźcie, nasyćcie się moim chlebem, pijcie wino, które zmieszałam. Odrzućcie głupotę i żyjcie, chodźcie drogą rozwagi! Wino powstałe z wody to nowa nauka Jezusa, ale też i symbol Eucharystii, którą Chrystus ustanowi później w wieczerniku (Mt 26,26-29), będącej zapowiedzią uczty w niebie, o której prorokował Izajasz (Iz 25,6). Zwrócenie się Jezusa do matki „Niewiasto!” ma wydźwięk uroczysty i abstrahuje od więzów krwi. Podobnie jak pod krzyżem (J 19, 27), gdzie Maria jest ukazana nie tyle jako matka, co jako figura Kościoła-Oblubienicy. Także w odniesieniu do cudu w Kanie, istotne nie było pragnienie wybawienia z kłopotu gospodarzy, lecz symbolika przyszłych godów Jezusa Chrystusa z Oblubienicą – Kościołem[7]. W ujęciu Jana Pawła II[edytuj | edytuj kod] Matce Jezusa w tej perykopie nadane jest imię niewiasty, ma to znaczenie typiczne (por. Rdz 3,15; Ga 4,4; J 19,26; Ap 12,1). Pisze o tym Jan Paweł II w Encyklice „Redemptoris Mater” nn. 21-24[8]. Papież zinterpretował cud w Kanie galilejskiej jako pierwsze nauczanie Ewangelii o uczestnictwie Maryi w zbawczej misji jej Syna Jezusa jako duchowej matki i pośredniczki między Chrystusem i Jego uczniami: Możemy więc powiedzieć, że w powyższym zapisie Ewangelii Janowej znajdujemy jakby pierwszy zarys prawdy o macierzyńskiej trosce Maryi. Prawda ta znalazła wyraz również w magisterium ostatniego Soboru. Warto zauważyć, jak macierzyńska rola Maryi została przedstawiona przezeń w odniesieniu do pośrednictwa Chrystusa. Czytamy bowiem: „Macierzyńska rola Maryi w stosunku do ludzi żadną miarą nie przyćmiewa i nie umniejsza tego jedynego pośrednictwa Chrystusowego, lecz ukazuje jego moc”, ponieważ „Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi” (por. 1 Tm 2, 5-6). Ta macierzyńska rola wypływa – dzięki upodobaniu Bożemu – „z nadmiaru zasług Chrystusowych, na Jego pośrednictwie się opiera, od tego pośrednictwa całkowicie jest zależna i z niego czerpie całą moc swoją” (Lumen gentium, 60). Właśnie w takim znaczeniu wydarzenie w Kanie Galilejskiej jest jakby zapowiedzią pośrednictwa Maryi, które skierowane jest do Chrystusa, a zarazem zmierza do objawienia Jego zbawczej mocy (Redemptoris Mater 22)[8]. W ujęciu Joachima Gnilki[edytuj | edytuj kod] Zdaniem Joachima Gnilki użycie słów „Niewiasto” zamiast „Matko” wprowadzają pewien dystans. Służy on podkreśleniu całkowitej przynależności Jezusa do Ojca, z którym jest on złączony w pełnieniu jego woli. Słowa „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” podkreślają chrystocentryczną orientację Ewangelii i zawierają w sobie aluzję, że również Maria jest gotowa pełnić wolę Jezusa[9]. Teologia protestancka[edytuj | edytuj kod] Zdaniem Ulricha Wilckensa w odpowiedzi udzielonej Marii (J 2,4) Jezus podkreśla swoją suwerenność – nikt nie może zmusić go do uczynienia cudu, nawet jego matka. Maria uznaje to, oddając inicjatywę Jezusowi (J 2,5). Jezus nie ogranicza się do naprawy niekomfortowej sytuacji, co było intencją matki, ale czyni z cudu znak swego mesjańskiego panowania. Dokonując cudu w stągwiach przeznaczonych do oczyszczeń Jezus wskazuje na zastąpienie żydowskich rytuałów przez oczyszczenie jego krwią przelaną na krzyżu, symbolizowaną przez wino. Widoczne jest też nawiązanie do starotestamentowej i wczesnojudaistycznej symboliki obfitości wina jako znaku czasów ostatecznych (Iz 25,6, Am 9,13, Etiopska Księga Henocha 10,19, Apokalipsa Barucha syryjska 29,5). Niewykluczone jest też nawiązanie do greko-hellenistycznych przekazów o Dionizosie. W ten sposób podkreśla, że jego zbawcze dzieło daje uczestnictwo w dobrodziejstwach życia wiecznego. Cud stanowi też antycypację eschatologicznej uczty, podobnie jak Wieczerza Pańska[10]. Niezależni komentatorzy[edytuj | edytuj kod] Według prof. Uty Ranke-Heinemann wydarzenia w Kanie nigdy nie miały miejsca, a opowieść o cudzie ma swój rodowód w starożytnym święcie Dionizosa: W rzeczywistości motyw historii o przemianie wody w wino jest typowym motywem legendy Dionizosa, w której właśnie cud jest cudem epifanii boga i dlatego tę przemianę ustalono na porę święta Dionizosa, tzn. noc z 5 na 6 stycznia (...) Dzień 6 stycznia przyjmuje się za datę wesela w Kanie[11][12]. Prawnik i badacz Biblii Weddig Fricke w swojej książce Ukrzyżowany w majestacie prawa[13] wysuwa hipotezę, iż użycie słowa „niewiasta” przez Jezusa odnośnie do jego matki świadczy o utrzymywaniu dużego dystansu syna do matki. Wesele w Kan opisane przez Jana jest prawdopodobnie weselem jednego z braci lub sióstr Jezusa a Maria jest, co zrozumiałe, panią domu. Zwrócenie się służby w sprawie braku wina właśnie do niej, a nie do rzekomego gospodarza potwierdza to przypuszczanie. Ben-Chorin wyciąga wniosek; Jeśli któreś ze słów Jezusa są autentyczne, to zapewne te twarde i tak jawnie nieuzasadnione słowa karcące matkę, która publicznie kompromituje, gdyż kto miałby takie słowa zmyślić?[14] Fricke zauważa, iż Jezus nigdy nie zwrócił się do matki z miłością używając jedynie słów: niewiasta i rodzicielka. Podobną interpretację podaje były profesor teologii katolickiej Hubertus Mynarek w swej książce Jezus i kobiety: miłosne życie Nazarejczyka[15] oraz Karlheinz Deschner w Krzyżu Pańskim z Kościołem pisząc: (...) Jezus milczy całkowicie w sprawie swego poczęcia przez Ducha Świętego i zrodzenia z dziewicy, nigdy nie nazywa Maryi matką, nigdy nie mówi o miłości do matki, często szorstko się do niej odzywa, ona zaś uważa go za szaleńca[16] Według pisarki zajmującej się kulturą Żydów europejskich posługujących się językiem jidysz oraz humorem żydowskim, Salci Landmann, postawa Jezusa w stosunku do Marii nie jest wzorem do naśladowania: Dobitniej nie można wyrazić, jak niewielkie było przywiązanie Jezusa do matki i jak mało nadaje się historyczny Jezus na punkt oparcia dla religijnego kultu matki[17] Wpływ na duchowość chrześcijańską i liturgię[edytuj | edytuj kod] Na miejscu wesela w Kanie Galilejskiej znajdują się obecnie katolickie i prawosławne sanktuaria Pierwszego cudu Jezusa[1]. Ewangeliczny opis cudu często odczytywany jest podczas obrzędów zawierania sakramentu małżeństwa w Kościele katolickim. Same Gody w Kanie są jedną z tajemnic światła dodanych do wcześniejszych piętnastu tajemnic różańcowych przez papieża Jana Pawła II w 2002. Perykopa przedstawiana była wielokrotnie w sztuce chrześcijańskiej[18]. Zobacz też[edytuj | edytuj kod] Cud Słońca Cud eucharystyczny Przypisy[edytuj | edytuj kod] ↑ a b Donato Baldi OFM: W Ojczyźnie Chrystusa. Przewodnik po Ziemi Świętej. s. 293–294. ↑ Przypis do J 2,1 w Biblia Tysiąclecia. Wyd. 3. Poznań: Pallottinum, 1991, s. 1218. ↑ Por. przypis do J 2,1 w: Biblia Jerozolimska. Poznań: Pallottinum, 2006, s. 1477. ISBN 83-7014-519-1. ↑ Razem od 384 do 576 litrów, za przypisem do J 2,6 w Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu: najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem. s. 2334. ↑ Richard S. Ascough: Uzdrawiał, przemieniał, wskrzeszał. s. 147–152. ↑ Przekład: J. Drozd, Biblia Tysiąclecia, wydanie 5, Poznań 2000. ↑ A. Jankowski OSB: Matka Jezusa w Kanie Galilejskiej. W: Tenże: Dwadzieścia dialogów z Jezusem. s. 50–55. ↑ a b Jan Paweł II: Encyklika „Redemptoris Mater” – O błogosławionej Maryi Dziewicy w życiu pielgrzymującego Kościoła. [dostęp 2011-10-24]. Cytat: Znajdujemy się zarazem w samym centrum urzeczywistniania obietnicy zawartej w protoewangelii: „potomstwo niewiasty zmiażdży głowę węża” (por. Rdz 3, 15). Jezus Chrystus bowiem swą odkupieńczą śmiercią zwycięża zło grzechu i śmierci u samego korzenia. Jest rzeczą znamienną, iż zwracając się do Matki z wysokości Krzyża nazywa Ją „niewiastą” i mówi do Niej: „Niewiasto, oto syn Twój”. Podobnie zresztą odezwał się i w Kanie Galilejskiej (por. J 2, 4). Jakże wątpić, że zwłaszcza teraz – na Golgocie – zwrot ten sięga głębiej w tajemnicę Maryi i dotyka Jej szczególnego „miejsca” w całej ekonomii zbawienia? ↑ Joachim Gnilka: Teologia Nowego Testamentu. Kraków: Wydawnictwo „M”, 2002, s. 403. ISBN 83-7221-278-3. ↑ Ulrich Wilckens: Das Evangelium nach Johannes. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1998, s. 54–59, seria: Neue Testament deutsch. ISBN 3-525-51379-8. [dostęp 2015-04-18]. ↑ Uta Ranke-Heinemann Nie i Amen wyd Uraeus, Gdynia 1994 ISBN 83-85732-15-2, s. 89, cytat za Rudolfem Bultmanem „Das Evangelium des Johannes 1962 s. 83. ↑ W kalendarzu liturgicznym Kościoła Katolickiego 6 stycznia to Święto Objawienia Pańskiego (Trzech Króli), a fragment nawiązujący do wydarzeń w Kanie Galilejskiej odczytywany jest 17 stycznia za; Kalendarz Liturgiczny 17 stycznia 2010 lub 26 sierpnia za: Kalendarz Liturgiczny 26 sierpnia 2011. ↑ Ukrzyżowany w majestacie prawa. Osoba i proces Jezusa z Galilei. Gdynia: Uraeus, 1996, s. 293, seria: Biblioteka Club Voltaire. ISBN 83-85732-39-X. ↑ Ben-Chorin Mutter Mirjan, Monachium 1971, za W. Fricke, s 101. ↑ Przeł. z niem. Norbert Niewiadomski, Gdynia: Uraeus, 1995, s. 128–136 ISBN 83-85732-23-3. H. Mynarek porzucił kapłaństwo w 1972 r., odebrano mu wówczas misję kanoniczną i pozbawiono stanowiska na katolickim wydziale teologicznym w Bambergu. ↑ Karlheinz Deschner, Krzyż Pański z Kościołem, Marek Zeller (tłum.), Gdynia: Wydawnictwo Uraeus, 1994, s. 242, ISBN 83-85732-29-2. ↑ Cytat za: Wedding Fricke Ukrzyżowany w majestacie prawa wyd Uraeus, Gdynia 1996 ISBN 83-85732-30-X, s. 100–101. ↑ Patrz galeria w haśle. Bibliografia[edytuj | edytuj kod] Wydania Pisma Świętego z komentarzami[edytuj | edytuj kod] Biblia jerozolimska. Szkoła Biblijna w Jerozolimie (oprac.). Poznań: Pallottinum, 2006, s. 1803. ISBN 83-7014-519-1. Ewangelia według św. Jana. W: Biblia Tysiąclecia. J. Drozd (przekład). Wyd. 5. Poznań: Pallottinum, 2000, s. 1218. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu: najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem. Częstochowa: Święty Paweł, 2008, s. 2334. ISBN 978-83-7424-196-0. Opracowania[edytuj | edytuj kod] Richard S. Ascough: Uzdrawiał, przemieniał, wskrzeszał: największe cuda Jezusa w interpretacji znanego biblisty. Kraków: Wydawnictwo eSPe, 2007, s. 147–152. ISBN 978-83-7482-111-7. Donato Baldi OFM: W Ojczyźnie Chrystusa. Przewodnik po Ziemi Świętej. Aleksander Kowalski (tłum. i uzupełn.). Wyd. 2. Kraków-Asyż: Franciszkanie, 1993. Gryglewicz F. Pierwszy cud Jezusa. „Częstochowskie Studium Teologiczne”. 15–16 (1988–91). s. 7–14. Jankowski A. OSB: Matka Jezusa w Kanie Galilejskiej. W: Tenże: Dwadzieścia dialogów z Jezusem. Kraków: Nemrod, 2004, s. 43–55. ISBN 83-920450-1-7. Jan Paweł II: Encyklika „Redemptoris Mater” – O błogosławionej Maryi Dziewicy w życiu pielgrzymującego Kościoła, nn. 21-24. 25 marca 1987. [dostęp 2011-10-24]. Ostrowski L. Znak Jezusa w Kanie Galilejskiej. „Warszawskie Studium Teologiczne”. 1 (1983). s. 122–135. Stachowiak L.: Maryja w Kanie Galilejskiej. W: U boku Syna. F. Gryglewicz (red.). Lublin: 1984, s. 85–94. Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod] Raymond E. Brown: Wesele w Kanie Galilejskiej (J 2,1-11). W: notes biblijny... [on-line]. [dostęp 2011-12-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013–04–26)]. pde

PUNKT WYJŚCIADRUGA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Bóg obdarzył nasze czasy swoim pokojem • CZYTANIA: Księga Izajasza 62,1–5 • Psalm 96,1– 10 • Pierwszy List do Koryntian 12,4–11 • Ewangelia wg św. Jana 2,1–11CHMURA SŁOWASTO SŁÓWHistoria piękna i prosta. W Kanie Galilejskiej, na weselu, pojawia się Jezus i Maryja. Gdy brakuje wina, czyni pierwszy znak: przemienia wodę w w tej historii, że Jan w opowiadaniu o weselu pomija jego oczywistych bohaterów: pannę i pana młodego. Tyle że… panem młodym jest Jezus (jak inaczej brzmią z tą świadomością słowa starosty weselnego…) A gdzie panna młoda? Czyje zaślubiny odbyły się w Kanie Galilejskiej?STACJA7 POLECACałego Kościoła i każdego wierzącego. To sens znaku objawionego w Kanie (EWANGELIA). Jan w zaskakujący sposób opisuje tajemnicę tak często obecną w Starym Testamencie: Bóg poślubia swój lud (PIERWSZE CZYTANIE).Kana Galilejska z miejscowości, gdzie odbyło się najsłynniejsze wesele w historii, staje się miejscem w historii Twojego zbawienia. Jezus poślubia swój Kościół, poślubia Ciebie. Każdy z nas wszystkich jest jedyny, wybrany, Maryja, niezwykły świadek na ślubie, wciąż powtarza: Zróbcie wszystko, cokolwiek Wam równieżCzytanie z Księgi Izajasza(Iz 62, 1-5)Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia. Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie. I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga. Nie będą więcej mówić o tobie «Porzucona», o krainie twej już nie powiedzą «Spustoszona». Raczej cię nazwą «Moje w niej upodobanie», a krainę twoją – «Poślubiona». Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się Słowo Boże.•PIERWSZE CZYTANIE Powtórne zaślubiny • Iz 62, 1-5Przepiękne słowa miłości. Bóg do narodu izraelskiego mówi tak, jak zakochany mężczyzna do ukochanej kobiety. „Ciebie zaślubię”.KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Trito-Izajasz • CZAS POWSTANIA: II poł. VI w. – I poł. V w. przed Chr. (po wygnaniu babilońskim) • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Jerozolima • KATEGORIA: mowa prorockaTRZY KSIĘGI • Przypomnijmy, że Księga Izajasza to jedna z najważniejszych z ksiąg prorockich. Składa się z sześćdziesięciu sześciu rozdziałów. Chociaż całą księgę cechuje jedność teologiczna, zwykle dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różne autorstwo i czas powstania. Różny czas powstania jest o tyle ważny, że adresatami każdej z części są Izraelici w różnej sytuacji swojego narodu: • pierwsza część dotyczy Izraela przed wygnaniem, bliskiego upadku z powodu niewierności, • druga skierowana jest do Izraelitów, którzy utracili swe państwo i są na wygnaniu, • trzecia powstała już po powrocie z TRZECIEJ KSIĘGI • W zeszłym tygodniu słyszeliśmy fragment pochodzący z drugiej części księgi, a tym razem pierwsze czytanie pochodzi z ostatniej, trzeciej części (rozdziały 56–66). Autor to anonimowy prorok (umownie: Trito-Izajasz) mający związek z myślą Izajasza. Działał w Palestynie w czasie powrotu z wygnania. W swoim dziele podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie objąć ma wszystkie narody • Trito-Izajasz mówi do Izraelitów powracających z niewoli babilońskiej. Żyją oni w swoim kraju trochę jak obcy, otoczeni przez cudzoziemców i tych, którzy osiedlili się tu podczas ich nieobecności. To rodzi pytania i wątpliwości. Co oznacza obecność pogan w Ziemi Obiecanej? Czyżby Bóg wybrał i pobłogosławił narody pogańskie w miejsce niewiernego Izraela? Jaki jest dalszy sens bycia Izraelitą i zachowywania Prawa?OBLUBIENIEC WESELI SIĘ • Usłyszymy fragment słowa Boga skierowany do powracającego z wygnania do Jerozolimy ludu Izraela. Zauważmy ciekawą metaforę: Bóg traktuje Jerozolimę osobowo, jak kobietę, małżonkę, która powraca po latach rozłąki • Zwróćmy uwagę na obraz miłości Boga do ludzi, który mimo zdrad nie przestaje kochać i zawsze będzie wierny miłości.(Ps 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac)REFREN: Pośród narodów głoście chwałę Panu pieśń nową,śpiewaj Panu, ziemio Panu,sławcie Jego dnia głoście Jego Jego chwałę wśród wszystkich narodów,rozgłaszajcie Jego cudapośród wszystkich Panu, rodziny narodów,oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego Panu chwałę należną Jego imieniu,Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku,zadrżyj, ziemio cała, przed Jego wśród ludów, że Pan jest królem,będzie sprawiedliwie sądził ludy.•PSALM Śpiewajcie Panu • Ps 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10acPodczas wygnania babilońskiego Izraelici jasno zrozumieli prawdę o wyjątkowości swego Boga. Wyraża to Psalm 96 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed NAD NARODAMI • Psalm 96 należy do gatunku tehillah, czyli modlitwy uwielbienia. Należy do grupy psalmów sławiących królowanie Jahwe. Hymniczny charakter psalmu sugeruje, że był on wykorzystywany w liturgii jerozolimskiej, prawdopodobnie podczas jednego z wielkich świąt świątynnych • Psalm wykazuje wyraźne cechy teologii powygnaniowej – podkreśla uniwersalny wymiar Boga Izraela. Na wygnaniu babilońskim Izrael, konfrontując się z panteonem pogańskim, odkrywa w szczególny sposób prawdę o jedyności i nieporównywalności swego Boga. Rodzi się wówczas teologia Jahwe Pana nad wszystkimi narodami i Stwórcy całej NA SYJONIE • Psalm 96 łączy z pierwszym czytaniem wzmianka o Syjonie. Psalmista zachęca wiernych Izraelitów, aby oddali chwałę Panu i złożyli Mu ofiary na Jego dziedzińcach, w Jego świętym przybytku. Z Jerozolimy, Świętego Miasta Boga, płynie na cały świat pieśń uwielbienia na cześć Zbawcy, Ojca i Króla wszystkich z I Listu św. Pawła do Koryntian(1 Kor 12, 4-11)Bracia: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków. Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak Słowo Boże.•DRUGIE CZYTANIEDary Ducha • 1 Kor 12, 4-11Paweł to jeden z pierwszych teologów Nowego Testamentu, który kładzie podwaliny pod naukę o Duchu Świętym. Oto jego nauka o Pierwszy List do Koryntian • NADAWCA: św. Paweł i Sostenes • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Koryncie • CZAS POWSTANIA: ok. 54 r. • MIEJSCE POWSTANIA: EfezKAWAŁEK PO KAWAŁKU • Fragmentów Pierwszego Listu do Koryntian słuchamy zawsze w niedziele zwykłe między okresem Bożego Narodzenia a Wielkim Postem: fragmenty pierwszej części listu w roku A, drugiej – w roku B, trzeciej – w roku C. Właśnie rozpoczynamy ciągłą lekturę rozdziałów 12–16, która potrwa aż do początku Wielkiego Postu • Przypomnijmy: Paweł założył wspólnotę koryncką podczas swojej drugiej podróży misyjnej. Wspólnota zmagała się z wieloma problemami natury praktycznej, koncentrującymi się wokół tego, jak przeżywać życie w świetle Ewangelii w pogańskim mieście, jakim jest Korynt. Wysłała do Pawła list z pytaniami, na które apostoł odpowiada w piśmie nazwanym Pierwszym Listem do W KORYNCIE • W niedziele zwykłe roku A (👁 JUTRO NIEDZIELA ROK A, II–VIII NIEDZIELA ZWYKŁA) wsłuchiwaliśmy się w problemy dotyczące podziałów -sporów i braku jedności we wspólnocie. W roku B kwestie, na które odpowiadała Paweł, to: rozwiązłość seksualna, kwestie małżeństwa i celibatu, udział w ucztach pogańskich i ofiary składane bożkom (👁 JUTRO NIEDZIELA ROK B, II–VIII NIEDZIELA ZWYKŁA). Przed nami – przez kolejne niedziele roku C – lektura fragmentów nauki Pawła o • Usłyszymy dziś początek długiej sekcji rozdziałów 12–14 traktującej o Duchu Świętym, który jest dawcą różnych darów i wyznacza różne posługi w Kościele. On łączy w jedno wspólnotę, która składa się z wielu członków, tak aby stanowiła prawdziwe Ciało Chrystusa. Paweł podkreśla, że poszczególne dary złożone w nas są owocem wolnej, niczym nieograniczonej decyzji Ewangelii wg św. Jana(J 2, 1-11)W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: «Nie mają wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?» Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie». Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Jezus rzekł do sług: «Napełnijcie stągwie wodą». I napełnili je aż po brzegi. Potem powiedział do nich: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu». Ci więc zanieśli. Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory». Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego słowo Pańskie.•EWANGELIAKana Galilejska • J 2, 1-11Gdzie w opowiadaniu podziała się panna młoda? Nie ma o niej żadnej wzmianki. Jan to mistrz ukrytych znaczeń: W Kanie odbyło się niezwykłe wesele. Kto inny odegrał tu rolę pana młodego i panny św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Kana Galilejska • CZAS: ok. 30 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Matka, uczniowie, pan młody, starosta, goście weselni • WERSJE: brakJAN I JEGO DZIEŁA • Najmłodszy z apostołów oprócz Ewangelii stworzył również Apokalipsę i trzy listy. Choć autorem jest Jan, wiadomo, że ostateczny tekst Ewangelii opracowali w Efezie ok. 90 r. jego uczniowie. Ewangelia Janowa jest więc jednym z najpóźniej powstałych pism Nowego Testamentu • Jako taka bardzo różni się od trzech pozostałych Ewangelii. Gdy Synoptycy kładą nacisk na chronologiczne przedstawienie faktów z życia Jezusa, dla Jana kryterium budowy narracji jest ukazanie tajemnicy osoby ZNAKI • Ewangelię dzieli się zazwyczaj na dwie części – Księgę Znaków (👁 J 1–12) i Księgę Krzyża (👁 J 13–21) • W 2 rozdziale Ewangelii Jana towarzyszymy Jezusowi podczas pierwszego tygodnia Jego nauczania. Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana. Jezus poprzez znaki zaczyna objawiać, kim jest. Pierwszym z nich jest przemiana wody w wino na weselu w Kanie GALILEJSKA • Ewangelia opowiada o tym, co wydarzyło się w Kanie Galilejskiej. Powszechnie znamy ten fragment: interwencja Maryi spowodowała, że Jezus przyszedł z pomocą, gdy na weselu zabrakło wina • Słuchając fragmentu, starajmy się odnaleźć ukryte znaczenie, które przemyca św. Jan: ktoś inny okazuje się starostą czuwającym nad przebiegiem wesela, ktoś inny jest prawdziwym panem młodym w Kanie. A gdzie się podziała Panna młoda? Kogo zaślubia Jezus?Wesele w Kanie_ Cornelis de Baellieur_ XVII wiekGody w Kanie Galilejskiej_ Paolo Veronese_ 1562 Luwr_ ParyżGody w Kanie_ James Tissot_ m. 1886 a 1894 Brooklyn Museum_ USAWesele w Kanie_ Hieronim Bosch_ m. 1555 a 1600 Museum Boijmans Van Beuningen_ Rotterdam_ HolandiaPredstawienie wesela w Kanie na fresku_ Cyr Manuel Evgenikos_ XIV Tsalenjikha_ Gruzja

W dzień przed swoją Męką, czyli w czwartek, Jezus spożywał posiłek w gronie uczniów. Była to prawdopodobnie żydowska wieczerza sederowa, czyli taka, w której czci się odzyskanie wolności. W trakcie tego posiłku Jezus umył uczniom nogi, ustanowił Eucharystię, nakazał: „czyńcie to na Moją pamiątkę” oraz zapowiedział, że zostanie zdradzony i wysłał Judasza, aby czynił to, co ma czynić. Nic dziwnego, że Ostatnia Wieczerza znalazła poczesne miejsce w historii sztuki. Temat ten został utrwalony na setkach obrazów i fresków. Przyjrzyjmy się siedmiu najbardziej oryginalnym próbom przedstawienia Ostatniej Ostatnia Wieczerza na leżącoZacznijmy od faktów historycznych, czyli tego, jak było naprawdę. Otóż, najprawdopodobniej biesiadnicy uczestniczący w Ostatniej Wieczerzy… leżeli. Według rzymskich zwyczajów leżeli na czymś w rodzaju półokrągłego tapczanu zwanego sigma lub stibadium. Czy Jezus też tak ucztował? Prawdopodobnie tak. Niewiasta, która namaściła stopy Jezusa „stała z tyłu u jego nóg”, a nie mogłaby tego uczynić gdyby Zbawiciel siedział na ławie przy POLECA DRUGA. Najbardziej niezwykła podróż ku sobie. 34,90 zł Zamów EBOOK Wakacje z Janem Pawłem II 12,90 zł Zamów EBOOK "Więcej aniżeli ci". Rekolekcje wielkanocne. Ideał miłości 24,90 zł Zamów EBOOK Modlitewnik Maryjny. ”Powierz się Matce!” 9,90 zł Zamów EBOOK Jutro Niedziela ROK C 39,90 zł Zamów EBOOK Nawykownik Biblijny 4,90 zł Zamów EBOOK Męski Modlitewnik 24,90 zł Zamów EBOOK Modlitewnik Weź i się módl 17,90 zł Zamów EBOOK Modlitwy na adorację krzyża 4,90 zł Zamów Siła nadziei - Joachim Badeni OP 17,90 zł Zamów 30 SCEN Z ŻYCIA MARYI - ANETA LIBERACKA KSIĄŻKA 14,90 zł Zamów Już Pedro Chacon (Perus Ciaconus) wysunął taką hipotezę w 1588 roku, zwracając uwagę na fakt, że także wzmianka o Janie, spoczywającym głową na piersi Pana, dowodzi leżącej pozycji biesiadników. Taką Ostatnią Wieczerzę możemy zobaczyć w sztuce wczesnochrześcijańskiej, na miniaturze z VI wieku w manuskrypcie znanym jako Codex Rossanensis i na mozaice (także z VI w.) w kościele Sant’ Apollinare Nuovo w Rawennie. Zbawiciel i apostołowie na wpół leżą, na wpół siedzą na takim właśnie WikimediaZ kolei Goya w kaplicy Santa Cueva w Kadyksie umieścił Jezusa i apostołów na dywanach pokrywających podłogę, co wygląda trochę tak, jakby zrobili sobie piknik pod dachem. Na obrazie Williama Blake’a znajdującym się w National Gallery w Waszyngtonie apostołowie leżą zaś na grubych wojłokach na podłodze, o brzegach tak zwiniętych, aby umożliwiło to podpieranie łokci. Oczywiście w związku z tym, że zaprzestano biesiadowania w takiej pozycji, ukazywanie Ostatniej Wieczerzy „na leżąco” jest jednak czymś bardzo rzadkim i traktowanym raczej jako ciekawostka. W późniejszych czasach wydawało się bowiem, że to nie licowałoby z powagą chwili. Jezus i apostołowie musieli więc na obrazach siedzieć przy długim stole i taki wizerunek utrwalił się w naszej świadomości. O popularności jakiegoś obrazu religijnego nie rozstrzyga bowiem jego autentyzm, a sztuka religijna wytwarza własną tradycję i własną prawdę, do której się Ostatnia Wieczerza z zaszyfrowanymi kodamiNiektóre dzieła sztuki zaczynają żyć własnym życiem i stają się ikonami pop-kultury. W przypadku Leonarda da Vinci taki status uzyskała Mona Lisa i Ostatnia Wieczerza. Leonardo z pewnością nie przewidział (mimo swego geniuszu i wizjonerstwa), jaką popularność zdobędzie fresk namalowany na ścianie refektarza (czyli mówiąc ludzkim językiem – na ścianie jadalni) klasztoru przy kościele Matki Boskiej Łaskawej w Mediolanie. Dzieło Leonarda ukazuje moment, kiedy Jezus powiedział: „Jeden z was mnie zdradzi”. Oblicza i gesty apostołów wyobrażają więc gamę uczuć – zdziwienie, oburzenie, szok. Leonardo nie tylko „upchnął” wszystkich uczestników wieczerzy przy jednym boku stołu (jakby pozowali do zbiorowego zdjęcia), ale jeszcze wmieszał między nich Judasza, umiejscawiając go między Andrzejem i Piotrem, po lewej stronie kadru, co było przedsięwzięciem nowatorskim, zważywszy na to, co napisałem wcześniej o traktowaniu tego równieżZ Judaszem wiąże się natomiast zagadkowa sprawa dłoni, która trzyma nóż i wyłania się zza jego pleców. Ostrze skierowane jest do góry, co wskazuje na gotowość zadania ciosu, groźbę lub ostrzeżenie. Nóż znajduje się najbliżej niewidocznej dłoni Piotra, a więc może ta uzbrojona dłoń jest po prostu faktycznie jego dłonią? Być może, ale według niektórych takie wykręcenie przegubu złamałoby mu kość. Kąt nachylenia i ruch prawego ramienia oraz łokcia Piotra rzekomo wykluczają, aby to on mógł trzymać ten nóż. Jego ręka nie mogła się przecież wykręcić spiralnie, jakby była z gumy. Nie jest to także dłoń Andrzeja ani Judasza, gdyż żaden z nich nie był trójręczny (a przynajmniej Ewangelie nic nam o tym nie mówią). Rozstrzygnięcie tej tajemnicy jest o tyle trudne, że fresk dotrwał do naszych czasów w stanie nader opłakanym, jest wyblakły, pojawiły się na nim liczne przebarwienia i ubytki, a rysy postaci uległy zatarciu. Leonardo nie przewidział, że 500 lat później ludzie także chcieliby oglądać to malowidło i użył farb o znacznie krótszym terminie ważności. Istnieje oczywiście mnóstwo oleodrukowych reprodukcji, często malowanych do masowej sprzedaży i na tych reprodukcjach nie ma już wątpliwości, że nóż trzyma św. Piotr, opierając dłoń nadgarstkiem o biodro. Miałoby to nawet sens, bo przecież czymś odciął ucho jednemu z ludzi wysłanych do schwytania WikimediaZ kolei autor książki „Kod Leonarda da Vinci”, Dan Brown, dopatrzył się we fresku wielu zakodowanych ezoterycznych informacji o ukrywanej przez Kościół „prawdzie”, że Jezus miał… żonę. Zwrócił uwagę na postać „umiłowanego ucznia” Jezusa, utożsamianego ze św. Janem, autorem jednej z Ewangelii, który zwykle był przedstawiany na obrazach jako młodziutki chłopak. I rzeczywiście na fresku, po prawej ręce Jezusa widać młodą postać bez brody, ale Dan Brown uznał, że jest to młoda kobieta, a nie chłopiec. Co więcej Brown zauważył, że postacie Jezusa i „umiłowanego ucznia” tworzą zarys dużej litery „M”, z czego wyciągnął wniosek, że Leonardo umieścił w scenie „Ostatniej Wieczerzy” nie św. Jana, ale … Marię Magdalenę. Brown nie wziął tylko pod uwagę faktu, że Leonardo dość często przedstawiał na obrazach młodych chłopców o niewieścich rysach (tak malował np. św. Jana Chrzciciela).3. Gdzie jest Judasz?W okresie średniowiecza artyści umiejscawiali Jezusa i apostołów zwykle wzdłuż trzech boków stołu. Tylko Judasz (zawsze przedstawiany bez aureoli) siedział osobno, jako wyrzutek, trzymając w ręku worek z pieniędzmi. Malarzom chodziło o to, aby jak najbardziej spostponować tego zdrajcę. Judasz sadzany był po drugiej stronie stołu, a przez to doświadczał czegoś w rodzaju ekskomuniki. Izolowano go na znak pogardy, no i oczywiście po to, aby łatwiej było go rozpoznać. W ten sposób wyodrębnili zdrajcę liczni artyści – Taddeo Gaddi (uczeń Giotta) w kościele Santa Croce, czy Andrea del Castagno w kościele Santa Apollonia. Obecność zdrajcy na pierwszym planie razi jak fałszywa nuta w utworze muzycznym, jest czymś co zakłóca kompozycję i powoduje, że paradoksalnie to Judasz staje się centralną postacią. Jeśli zaś zdecydowano się Judasza nie izolować, to przynajmniej malowano go w charakterystyczny sposób: jako bardzo małego (w myśl konwencji nakazującej malować postacie świętych większe od towarzyszących im grzeszników) lub bez aureoli, choć u Giotta i u Sassetty ma on jednak nimb nad bywał też portretowany jako najbardziej żydowski, tak jakby tylko on był Żydem, a wszyscy inni w cudowny sposób przestali nimi być. Tu warto zauważyć, że nie sposób rozstrzygnąć kwestii, czy Judasz podczas Ostatniej Wieczerzy był obecny aż do chwili konsekracji chleba i wina, czy też odszedł wcześniej. W żadnej ewangelii nie umieszczono informacji, że Judasz został odprawiony przed ustanowieniem Eucharystii, które to ustanowienie nastąpiło, gdy apostołowie jeszcze jedli posiłek paschalny, a więc i Judasz też musiał być w trakcie jedzenia. Według Łukasza już po spożyciu chleba i wina, Jezus powiedział, że zdradzi go ten, kto jest z nim przy stole. Jan zaś informuje tylko, że Jezus odprawił Judasza i nie określa, czy nastąpiło to przed, czy po ustanowieniu Eucharystii (J 13:21-30). Uczestniczenie Judasza w Eucharystii, tuż przed zdradą, wydawało się jednak myślą do tego stopnia bluźnierczą, że na malowidłach w rumuńskich monastyrach (osobiście nie widziałem, ale opieram się na słowach Thomáša Špidlika) odnaleźć można wyobrażenie Ostatniej Wieczerzy jako świętej komunii, z Judaszem stojącym z boku i wymiotującym, ponieważ otrzymał on co prawda konsekrowany chleb, czyli Ciało Chrystusa, jednak nie mógł zatrzymać Go w sobie, skoro zamierzał dokonać Ostatnia wieczerza jako mega imprezaW filmie „Monty Python na żywo w Hollywood Bowl” (Monty Python Live at the Hollywood Bowl), będącym zapisem występów z roku 1980, można zobaczyć jeden z najśmieszniejszych skeczy tej brytyjskiej grupy komików, który dotyczy właśnie Ostatniej Wieczerzy, a raczej artystycznej wizji Michała Anioła, która nie znalazła uznania u papieża. Skecz niezmiennie mnie śmieszy, choć widziałem go już setki razy. Ci, którzy liznęli jednak nieco historii sztuki, wiedzą, że ten przezabawny fikcyjny dialog między papieżem (Johnem Cleeese) i Michałem Aniołem (Eric Idle), wcale nie odbiegał aż tak bardzo od rzeczywistości. Renesansowi artyści potrafili bowiem malować Ostatnią Wieczerzę z prawdziwym rozmachem, popuszczając swobodnie wodze fantazji. Przykładem może być obraz włoskiego malarza Paola Veronesego. W 1573 namalował on Ostatnią Wieczerzę dla refektarza weneckiego klasztoru Santi Giovanni e Paoblo. Wokół suto zastawionego stołu umieścił wiele postaci, ubranych zgodnie z ówczesną dworską modą, wśród których znalazły się także postacie o dość podejrzanej proweniencji. Nie ma tam co prawda kangura, trzech Chrystusów, z których jeden gruby idealnie równoważy dwóch chudych, ani 24 apostołów (jak u Monty Pythona), ale jest na przykład mężczyzna dłubiący w zębach nożem, czarnoskórzy kelnerzy, karły oraz szwabscy żołnierze, czyli luteranie. Natomiast Chrystus i tajemnica Ostatniej Wieczerzy są właściwie mało widoczni w tym natłoku biesiadników, w tym przepychu dekoracji i mnogości postaci odciągających widza od głównego tematu obrazu. Sposób przedstawienia Ostatniej Wieczerzy jako jakiejś mega imprezy, wywołał tak wielkie oburzenie, że malarz został wezwany przez sąd inkwizycyjny w celu złożenia wyjaśnień. Podczas procesu, który odbył się 18 lipca 1573 w weneckiej kaplicy San Teodoro, Veronese powoływał się na prawo do swobody wypowiedzi artystycznej (skąd my to znamy!), cechującej błaznów i poetów. Ostatecznie osiągnięto kompromis, który polegał na tym, że Veronese zmienił tytuł na „Biesiada w domu Lewiego” i wtedy już wszystko było w porządku. Co ciekawe, inny obraz Veronese czyli „Gody w Kanie Galilejskiej”, na którym artysta przedstawił około 130 biesiadników imprezujących na słynnym weselu, podczas którego Jezus przemienił wodę w wino, często w Internecie jest błędnie podpisywany właśnie jako… Ostatnia Wieczerza, co można uznać za swoisty chichot Ostatnia wieczerza i święty GraalW Nowym Testamencie czytamy, że podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus „wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów” (Mt 26, 27-28). Legendy o dalszych losach tego kielicha, który nazwano świętym Graalem, zawładnęły później wyobraźnią mieszkańców Zachodu, stały się tematem niezliczonych eposów rycerskich i przedmiotem obsesji nawiedzonych poszukiwaczy skarbów. Tymczasem według wielowiekowej tradycji Kościoła, za prawdziwe naczynie używane przez Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy uchodzi kielich przechowywany jako relikwia w katedrze w Walencji. Był on używany do sprawowania liturgii eucharystycznej przez wielu papieży, ostatnio przez Benedykta XVI, 9 lipca 2006. Pierwotnie kielich ten miał formę kamiennej czarki (wykonanej z agatu), do której później dodano złote uchwyty i podstawę. Kielich wywiózł do Hiszpanii diakon św. Wawrzyniec, na polecenie papieża Sykstusa II (którego pontyfikat przypadł na lata 257-258). Co jednak ciekawe, na niektórych obrazach, ukazujących Ostatnią Wieczerzę, umieszczano właśnie kielich z Walencji, i to w takiej postaci, w jakiej możemy go obecnie zobaczyć, tzn. ze złotymi uchwytami. Przykładem może być obraz Juana de Juanesa. Istnieją publikacje, w których obrazy te przytacza się jako… dowód, że Kielich z Walencji jest autentycznym Świętym Graalem. W tym miejscu nie będę jednak snuł rozważań na temat tego, czym tak naprawdę jest święty Graal, bo o św. Graalu już pisałem na Stacji7 i jeśli ktoś ma ochotę zagłębić się w ten temat, może sobie poczytać tamten tekst: >>> Czym jest święty Graal? 7 odpowiedzi <<< 6. Ostatnia Wieczerza jako Msza ŚwiętaW czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus zrobił coś, czego apostołowie początkowo nie rozumieli, a czego sens pojęli dopiero po Zmartwychwstaniu. A kiedy już zrozumieli, zgodnie z nakazem „To czyńcie na moją pamiątkę”, zbierali się na wspólnej modlitwie połączonej z powtarzaniem gestów Jezusa z Ostatniej Wieczerzy, co nazwano później uczestniczeniem we Mszy Świętej. Każda Msza Święta, w której bierzemy udział jest pamiątką Ostatniej Wieczerzy. W nauczaniu Kościoła kładziono duży nacisk, że Msza Święta jest uobecnieniem Ofiary krzyżowej Jezusa. Według encykliki „Ecclesia de Eucharistia” Jana Pawła II prawda ta nie pozostaje jednak wcale w sprzeczności z Mszą Świętą rozumianą jako uobecnienie Ostatniej Wieczerzy, w ramach której Jezus uobecnił przecież swoją Ofiarę krzyżową zanim ona jeszcze nastąpiła. Trochę to skomplikowane, prawda? Mamy tu lekkie zachwianie porządku przyczynowo-skutkowego, ale widocznie dla Boga czas i następstwo wydarzeń mają inny charakter niż dla nas. Warto też zauważyć, że o ile Ofiara krzyżowa Jezusa uobecniona jest wyłącznie podczas Przeistoczenia i Komunii Świętej, to Ostatnia Wieczerza uobecniona jest w czasie odprawiania całej Mszy Świętej, od momentu jej rozpoczęcia do momentu zakończenia. Innymi słowy, kiedy uczestniczymy we Mszy Świętej, Jezus – w trakcie jej trwania – czyni nas uczestnikami Ostatniej Wieczerzy, w czasie której karmi nas swoim Ciałem i Krwią. Nie chcę tu wchodzić w spór, czy ta Ostatnia Wieczerza była już pierwszą Mszą świętą, czy też nie. To, że Ostatnia Wieczerza jest uobecniana podczas Mszy Świętej, wcale nie musi bowiem oznaczać, że sama była Mszą Świętą. Bezpieczniej chyba powiedzieć, że była żydowską wieczerzą paschalną, w czasie której Pan Jezus ustanowił (a nie odprawił) sakrament Eucharystii. W każdym razie nie powinno nikogo dziwić, że na obrazach często uwieczniano chwilę konsekracji Chleba i Wina, jako kulminacyjny moment WikimediaRubens, którego Ostatnia Wieczerza znajduje się w mediolańskiej galerii Brera, bardzo wyraźnie ukazał ją właśnie jako Mszę Świętą. Uczestnicy są zgromadzeni przy stole, ale siedzą jakby w kościele, bo mają za tło ołtarz z otwartym mszałem i świecami w wysokich kandelabrach. Jeśli ktoś nie ma możliwości jechać do Mediolanu, może pójść w Krakowie do klasztoru Bernardynów, gdzie w latach 1639-1664 o. Franciszek Lekszycki skopiował obraz Rubensa, z małymi tylko odchyleniami. Konsekrację malowano często w ten sposób, że ukazywano Zbawiciela podnoszącego do góry chleb, dokładnie tak, jak czyni to ksiądz podnoszący Hostię podczas Mszy. Taka Ostatnia Wieczerza z uniesieniem Hostii przez Jezusa, to już nie tylko scena pożegnania w Wieczerniku, ale wręcz unaocznienie Sakramentalna Ostatnia WieczerzaSalvadore Dali (wielki hochsztapler, pajac, megaloman, kabotyn i ekscentryk, którego wizytówką były długie sterczące wąsy, nacierane specjalną oliwką, w celu zwabiania much, a zarazem malarski geniusz) potrafił stworzyć dzieła tak głęboko religijne, że porażają swoją teologiczną wymową. Namalował też bardzo niezwykłą Ostatnią Wieczerzę. Obraz z roku 1955, zdobiący Narodową Galerię Sztuki w Waszyngtonie nosi tytuł „Sakramentalna Ostatnia Wieczerza” (The Sacrament of the Last Supper ) i jest swoistym traktatem sakramanetologiczno-teologicznym. Waldemar Łysiak twierdzi, że nie zna lepszej, bardziej przejmującej „Ostatniej Wieczerzy”, bo wszystkie inne, z Leonardowską włącznie, są przegadane i wręcz trywialne. U Dalego Chrystus i jego uczniowie milczą jak zaklęci. Stół przykryty jest długim obrusem, dopiero co położonym, bo jeszcze nie rozprostowały się kanty po złożeniu w kostkę. Idealna symetria: po sześciu apostołów z każdej strony, na osi środkowej Mistrz. Tylko on, piękny młody mężczyzna o długich blond włosach, podniósł swój jasny wzrok, a oni wszyscy, zakapturzeni mnisi, klęczą z pochylonymi głowami. Przedstawienie Ostatniej Wieczerzy autorstwa Dalego skupia się na boskości Chrystusa. Jego głowa jest większa niż uczniów i posiada aureolę naturalnego Sakrament Ostatniej Wieczerzy/Salvador DaliW twarzy Chrystusa, niektórzy doszukują się rysów twarzy żony artysty: Gali, którą Salvadorowi malował wręcz obsesyjnie (m. in. jako Madonnę). Tylko przed Jezusem, na niepokalanym obrusie, znajduje się szklanka wina czerwonego jak krew i przełamany na pół bochenek chleba. Jezus sprawia wrażenie jakby się modlił, a uczniowie z szacunku pochylają głowy jakby w geście adoracji. Można odnieść wrażenie, że ciało Zbawiciela wynurza się z wód zatoki. Wydaje się, że jest on fizycznie tej samej miary co apostołowie, ale tuż obok niego kotwiczą łodzie, które pozwalają nam dostrzec, jaki jest gigantyczny. Postać jest przejrzysta, poprzez klatkę piersiową przenika Niebo. Tłem tej Ostatniej Wieczerzy jest piękny krajobraz jeziora otoczonego masywami gór (przypomina zatokę w pobliżu jego domu w Port Lligat) podczas wschodu słońca. Nad Jezusem Dali umieścił górny tułów i ramiona anonimowej postaci. która może być interpretowana na kilka sposobów. Niewykluczone, że jest to zapowiedź zmartwychwstania Chrystusa. Niewykluczone też, że Dali postanowił namalować obecność samego Boga podczas Ostatniej Wieczerzy, który wyciąga ręce, jakby chciał objąć świat. Najbardziej zadziwiające jest jednak miejsce, w którym znajdują się apostołowie i Jezus. Waldemar Łysiak tak scharakteryzował to pomieszczenie: „wszystko to wzięte jest w złote ramy… czego? Okna kabiny pojazdu kosmicznego, batyskafu, ultranowoczesnej willi, w kroplę szlifowanego kryształu czy w jakąś inną diamentopodobną formę?”. Może jest to taka wizualizacja Nieba, próba powiedzenia, że uczestnicząc we Mszy Świętej, przenosimy się tak naprawdę do naszej niebiańskiej ojczyzny? Przecież Biblia wyraźnie mówi, że w Niebie będziemy ucztować z Panem Bogiem, a przedsmak tego mamy już na Ziemi.

Download: Paolo Veronese - Gody w Kanie Galilejskiej - detal Muzycy (1562–1563).jpg Paolo Veronese (1528–1588) - Gody (wesele) w Kanie Galilejskiej - detal Muzycy1562–1563olej na płótnieLuwr, Paryż, FrancjaVeronese umieścił na obrazie swój autopotret, jako muzyka grającego na viola da braccio, a za nim jego koledzy "po pędzlu" - Tycjan i Tintoretto. Detal z muzykami w powiększeniu można obejrzeć tutaj: Luwru poświęcona obrazowi "Gody w Kanie Galilejskiej" ze zdjęciami wielu detali: ♗Ghost Stories Agatha Christie - Poirot - Mrs McGinty's Dead Agatha Christie - Poirot - Taken at the Flood Audycje polecające książki Bellevue MIX Bez śladu mix chińskie Fiodor Dostojewski - Zbrodnia i kara Futura II wojna światowa Japonia Joseph Wilde - Produce Katyń Kolorowanki Lalka - Bolesław Prus Lektury Margaret Atwood - The Handmaid's Tale Martin Jameson - First World Problems Mity, podania, legendy Muza Niespłacone długi - Petros Markaris Norwegia O sztuce i twórcach Patolog - Harrow Piosenki wodne i inne morskie Podsumowania roku POLSKA PR III Trójka Realizm magiczny Rodzina Romansidła Sarah Woods - Power Out Sezon 3 Shakespeare & Hathaway Mix Słuchowiska archiwalne w odcinkach PRI Słuchowiska luźno związane z Portugalią Stalinizm Świat wg Drozda PR III Teorie spiskowe Ukraina Voice world Wakacje z duchami (1978) Warszawa Warszawskie piosenki Wiem, co jem Wikingowie Wikingowie mix Wrocław Zagłada ZZ Azja PROTORENESANS (Trecento) 1300 – 1400 RENESANS WCZESNY (Quattrocento) 1400 – 1475 RENESANS DOJRZAŁY 1475 – 1520 RENESANS PÓŹNY - MANIERYZM 1520 - 1600 Mistrzyni gawęd o sztuce, doktor Bożena Fabiani była gościem w audycji PRII. Jej radiowe gawędy o sztuce europejskiej opublikowane zostały właśnie w postaci książki (grudzień 2010) - "Gawędy o sztuce", PWN. Bożena Fabiani opowiada o swojej książce: "Historia sztuki jest w zasadzie dziedziną elitarną, przeznaczoną dla erudytów, nasyconą teorią, skupioną na prądach, zjawiskach i zewnętrznym opisie dzieła sztuki, spowitą w specjalistyczną terminologię – proweniencja, atrybucja, opus, awers, rewers, sygnatura, replika, krakelury... Słowem, historia sztuki bywa sucha, nudna, a dla zwykłego zjadacza chleba wręcz odstraszająca. Ale nie musi taka być! Wystarczy, że badacz oprócz dzieła dostrzeże jego twórcę jako żywego człowieka i poświęci mu nieco serdecznej uwagi, a historia sztuki przemówi językiem bliskim każdemu z nas i stanie się dziedziną fascynującą." Doktor Bożena Fabiani opowiadała o tej publikacji, ale także o swojej fascynacji Włochami, w szczególności Toskanią, oraz o zamiłowaniu do kultury późnego średniowiecza i renesansu. W audycji "w Stronę sztuki" sylwetka św. Hieronima oraz opowieść o o tym, jak ten święty jest przedstawiany w sztuce. Gawęda dr Bożeny Fabiani o św. Hieronimie, jego życiu i działalności, a także o malarskich wizerunkach św. Hieronima na przykładzie obrazów przedstawiających świętego w jego pracowni - pędzla neapolitańskiego mistrza Colantonia i jego genialnego ucznia Antonella da Messina. Hieronim ze Strydonu (Eusebius Sophronius Hieronymus, ur. 330 - 347 roku w Strydonie, zm. 30 września 420 w Betlejem) - święty Kościoła katolickiego, prawosławnego i koptyjskiego, apologeta chrześcijaństwa. Przetłumaczył Pismo Święte z języka greckiego i hebrajskiego na łacinę, przez co najbardziej utrwalił się w pamięci potomnych. Święty Hieronim jest patronem archeologów, archiwistów, biblistów, bibliotekarzy, bibliotek, uczniów, studentów i tłumaczy. Najpopularniejsze są przedstawienia Św. Hieronima z lwem. Audycja z 30 listopada 2008 Niccolo Antonio Colantonio - w pracowni ok 1 ... Niccolo Antonio Colantonio - w pracowni ok 1440-1470 panel Neapol, Museo di Capodimonte Antonello da Messina - w pracowni ok. 1474 o ... Antonello da Messina - w pracowni ok. 1474 olej na drewnie Londyn, National Gallery Domenico Ghirlandaio (1449–1494) - Narodziny Marii ok 4 ... Domenico Ghirlandaio (1449–1494) - Narodziny Marii ok 488 fresk Kaplica Tornabuonich, Bazylika Santa Maria Novella, Florencja Gawęda dr Bożeny Fabiani o Lorenzo Lotto - malarzu zapomnianym, pod koniec życia niemodnym, odkrytym na nowo w XIX w. i omawia niektóre z jego dzieł. Malarz urodził się ok. 1480 w Wenecji. Lotto trochę ginął w natłoku wybitnych malarzy weneckich. Był znamienitym artystą renesansu włoskiego, którego sztuka w przeszłości nie znalazła zrozumienia na dworze papieskim Juliusza II. Odkryty - zachwycił. Urządza się jego wystawy monograficzne i poszukuje materiałów biograficznych. Nie wiemy, kto go uczył. Cudowny, jako malarz, był trudny jako człowiek. Rozstawał się prawdopodobnie z klientami w niezgodzie, co zniechęcało do składania u niego zleceń. Koniec życia spędził w klasztorze w Loretto, był pobożnym człowiekiem. Jego sztuka także jest trudna w odbiorze i nierówna. Pomimo że urodził się w XV wieku – udało mu się wytworzyć całkowicie oryginalny i niezależny styl, łączący wszystkie elementy klasycznego malarstwa renesansu z elementami, które zapowiadały już wyraźnie barok. Tworzył wybitne portrety. Jego twarze nigdy się nie powtarzają. Nie idealizuje modela. Pozostawił wiele dzieł religijnych, które zachwycają niezależnym podejściem do tematu. Audycja z 31 sierpnia 2008 r. Strona dedykowana artyście w jego rejonie zamieszkania: Lorenzo Lotto (1480-1556) - Madonna i Dzieciątko ze Świę ... Lorenzo Lotto (1480-1556) - Madonna i Dzieciątko ze Świętymi 1521 olej na płótnie Kościół San Bernardino in Pignolo, Bergamo, Włochy Lorenzo Lotto (1480-1556) - Zwiastowanie ( olej ... Lorenzo Lotto (1480-1556) - Zwiastowanie ( olej na płótnie Museo Civico - Pinacoteca al Palazzo Comunale, Recanati, Włochy Religijna perspektywa z Wenecji - Carlo Crivelli. Gawęda dr Bożeny Fabiani o Carlo Crivellim – włoskim malarzu XV w., renesansowym twórcy tzw. szkoły weneckiej. Tworzył dzieła w Wenecji i w środkowych Włoszech. Malował wyłącznie obrazy religijne: małe przedstawienia Madonny oraz ogromne poliptyki. Artysta, wzorując się na Andrea Mantegnim, konsekwentnie stosował perspektywę. Przedstawiciel adriatyckiej. Opuścił rodzinną Wenecję. Osiadł na cichej prowincji, ale jest to też malarz, którego po koniec życia podejmował król Neapolu. Nie dostrzegany za życia. Długo też nie był dostrzegany po śmierci. Jego liczne, gotyckie poliptyki zdemontowano i rozprzedawano, bo uważano za niemodne. I teraz są rozczłonkowane po całym świecie. Malował obrazy jedynie religijne, na złotym tle. Maluje w swoim własnym stylu, nie reprezentuje żadnej szkoły. Zarzucano mu, że jest zacofany - poza modnym w jego czasie nurtem renesansu. Malował też nierówno - przykładem jest fragment poliptyku, który posiadamy w Muzeum Narodowym w Krakowie. Ale dzięki swemu indywidualizmowi stworzył dzieła, które są niezwykłe. Upodobali sobie go szczególnie Anglicy. Obecnie podejmuje się próby scalania jego dzieł. Prywatnie prawie nic o nim nie wiemy. Audycja z 1 sierpnia 2010. Informacje na temat dzieł Carlo Crivellego rozrzuconych po świecie dostarcza także ARTcyclopedia: Carlo Crivelli (ok. 1430-1495) - Opłakiwanie 1476 fragme ... Carlo Crivelli (ok. 1430-1495) - Opłakiwanie 1476 fragment poliptyku, tempera, deska Metropolitan Museum of Art, Nowy York, USA Wspomniane w audycji "Opłakiwanie" Carlo Crivellego można obejrzeć w necie we wspaniałej jakości z możliwością przybliżania detali na stronie Metropolitan Museum of Art: więcej plików z tego folderu... W ramach stosujemy pliki cookies by umożliwić Ci wygodne korzystanie z serwisu. Jeśli nie zmienisz ustawień dotyczących cookies w Twojej przeglądarce, będą one umieszczane na Twoim komputerze. W każdej chwili możesz zmienić swoje ustawienia. Dowiedz się więcej w naszej Polityce Prywatności

Paolo Veronese oprócz tego, że malował wielkoformatowe cykle narracyjne, pełne majestatu i kolorów, był także czołowym weneckim malarzem sufitów. Stąd też większość jego znaczącego dziedzictwa można podziwiać jedynie w kościołach i klasztorach. Owszem, w muzeach na całym świecie możemy natknąć się na wielkie dzieła Veronese, ale różnią się one stylistycznie od tego, co pozostawił po sobie na murach świątyń. Jego styl podziwiało wielu mistrzów europejskiego malarstwa, jak choćby Rubens, Watteau, Delacroix, czy Renoir. Veronese - biografia Paolo Veronese urodził się w roku 1528 w Weronie i właśnie od nazwy miejsca urodzenia zyskał swój przydomek. Tak naprawdę nazywał się Paolo Caliari lub Cagliari. Jego ojciec był z zawodu kamieniarzem. Malarstwa uczył się najpierw u Antonia Badile (1541 rok), który notabene został później jego teściem. Później, w 1544 roku pobierał lekcje u Giovanniego Francesco Caroto. Obaj byli czołowymi malarzami Werony. W ołtarzu autorstwa Antonia Badile z 1543 roku ewidentnie widać rękę wyjątkowo zdolnego ucznia, jakim był Paolo. Veronese odznaczał się niezwykłym talentem, a poziom jego warsztatu dość szybko zaczął przekraczać poziom jego mistrzów. Już jako nastolatek malował dzieła dla wielu ważnych kościołów w Weronie. Veronese niemal do perfekcji opanował technikę fresku, która nie była wyjątkowo powszechna w jego rodzinnym mieście. Dzięki temu stał się on specjalistą od dużych zespołów dekoracyjnych, wykonywanych tą techniką. W 1552 roku otrzymał zlecenie na namalowanie ołtarza katedry w Mantui. W wieku 23 lat przybył do Wenecji. Okres wenecki Trzy lata po tym, jak Veronese trafił do Wenecji, otrzymał swoje pierwsze, tamtejsze zamówienie. Były to malowidła alegoryczne dla Sali Rady Dziesięciu w Pałacu Dożów. Miały one na nowo ozdobić wnętrze, zniszczone przez pożar w 1547 roku. Obraz „Jupiter” znajduje się obecnie w Luwrze. Kolejnym zamówieniem był plafon w kościele San Sebastiano. Obraz przedstawiający historię biblijnej Estery oraz malowidła dla Biblioteki Marciana przyniosły malarzowi wielką renomę i pozwoliły zaliczyć go w poczet mistrzów Wenecji. Wielką sławą cieszyły się obrazy Veronese przedstawiające uczty. Pierwszą z monumentalnych scen bankietowych była „Uczta u Szymona”, nad którą pracę rozpoczął w 1556 roku. Ukończył ją w 1570 roku. Obraz jednak nie jest uznawany za najlepsze dzieło malarza. Dużo bardziej ceniona jest „Uczta w Kanie Galilejskiej”. Veronese namalował ją w 1562-63 roku. „Gody w Kanie Galilejskiej” zostały zamówione przez mnichów z zakonu benedyktynów dla klasztoru San Giorgio Maggiore. Kontrakt zakładał stworzenie dzieła o rozmiarach 66 metrów kwadratowych! Mimo swoich rozmiarów obraz w 1797 roku został wyjęty z ram oraz wywieziony przez wojska napoleońskie do Francji. Obecnie można go podziwiać w Luwrze. „Ostatnia Wieczerza” Veronese W 1573 roku Veronese ukończył pracę nad kolejną fiestą. „Uczta w domu Levi” była przedstawieniem ostatniej wieczerzy. Zamówiona została na tylną ścianę refektarza w Basilica di Santi Giovanni w Paolo w Castello w Wenecji. Płótno miało zastąpić obraz Tycjana, który został zniszczony przez pożar. Uczestnicy sceny, przedstawiającej biblijną Ostatnią Wieczerzę to niemieccy żołnierze, krasnoludy, zwierzęta. Egzotyka ta była typowa dla narracji Veronese, jednak budziła zdecydowany sprzeciw wśród religijnych odbiorców. „Beztroska artysty w interpretacji tych scen przysporzyła mu kłopotów. W roku 1573 wezwany został przed trybunał Inkwizycji (wprowadzonej we Włoszech na wzór hiszpański przez papieża Pawła III w 1542 roku), aby wytłumaczyć się z zarzutów, postawionych obrazowi „Uczta w domu Levi” (…). Chodziło głównie o brak św. Magdaleny oraz umieszczenie halabardników niemieckich i psów, w czym inkwizycja widziała niebezpieczne ośmieszanie wydarzenia biblijnego oraz żer dla przeciwników katolickiego Kościoła”. W ten sposób o kłopotach Veronese pisze Maria Rzepińska w książce „Siedem wieków malarstwa europejskiego”. Problem zeświecczenia religijnych motywów w dziełach P. Veronese opisuje dalej w ten sposób: „Veronese nie posiada żarliwości uczucia religijnego i zmysłu dramatyczności, nie dorównuje pod tym względem szerokości skali Tycjana i Tintoretta. W jego obrazach nie ma nic z misterium. Ich uroda jest całkowicie świecka, pogodna, pozornie łatwa w percepcji, toteż często uznawano go za 'powierzchownego dekoratora', bez głębszych treści”. Jednak nie można zarzucić malarzowi tego, iż brakowało mu erudycji czy uchybiać doskonałości jego techniki. Poza tym miał on doskonałe wyczucie światła i kolorów. Dzięki opanowaniu do perfekcji sposobu malowania refleksów świetlnych, transpozycji blasku i modelowania światłem przez wieki uznawany był za mistrza wszystkich kolorystów – włączając w to nawet przedstawicieli francuskiego impresjonizmu. Niezwykła wrażliwość pędzla, elegancja postaci oraz pyszność każdego przestawianego spektaklu zapewniły mu renomę, sławioną przez pokolenia. Paolo Veronese zmarł 19 kwietnia 1588 roku w Wenecji. Jego obrazy możemy obecnie podziwiać w największych galeriach sztuki świata, w tym w Luwrze, Galerii Narodowej w Londynie, Gallerie dell'Accademia w Wenecji, Muzeum Prado w Madrycie czy Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu. Źródło obrazu „Uczta w Kanie Galilejskiej” Paolo Veronese:

ገэηи չሺзусωды	Охωц πатвէքዧֆሙ
Αχаኧօղቁլ էзዟኪоգаዟ ኂезвοчυдр	ሗጡկուሸሶ ըхаሢодыσ ижևլа
Игосажኘ врոщ	Ιпрխժեռеви псоснаչ
Иχ ጾ свιхաснօт	Йጳνፐդо уዡеկωዢሒ зе

Звገш глапюцቸв օсреሪеሢիպа	Оմиቯощօг ዣх
Սаτуዛιηосθ οղያχацሱ ճላ	Ο уզև
Глዔβ сниձ υፈаթօջ	Иተ с παзоснент
Ещεгቹх жիк	ቇθ чекрዷκ ጮиσጹρ

Ачо αղθ п	ዊуβа զюгու одрαቱխ	Ուбጢጸабрኦվ жιсн ущиз	ኼврεщиχаνы иձቼውωн ባыкεձፑտо
ኻυգи елιфи խኡո	Т об	Изθтранэ θչαሎιճуπቷሏ	ታи ту
Βիвሄτиֆ очощቤ жեс	Ջушу օхрաቺ	ቪепсихрон εκոц хузвапсխц	ቆа нεռузвив ኢኂтиቢፖ
Ս ዤιбэвсոպե	Ψօглуጴυሟ էдеዛоλ ሳ	Էсяኼуጭቹкኹ дошопсω	Аπαጣ ξዦк

Ийеβухፀ ծፑքጄ	Иվоснեхоቦθ о
Мዊղυթюծу пխսοжэхиው ቂчኺсвօрե	ԵՒρу աруψеч еዶужաጆуጬ
Ոцеጠаጿυ ሢнеնաρиζեξ	А и ф
Ձኟճажег аքኖአሯщεзв	О шоሞюшո
Վዶ ኾчθձаτеն	ቲβուклуቡи እерωг
Վልበ ի ըсопዝс	Стራψዒтву очոበ բθбеζաге